Flickr บริการ gallery ยอดนิยมภาพที่หลายคนน่าจะเคยใช้งานกันมาบ้าง (แต่คนไทยนิยมใช้ multiply) วันนี้เปลี่ยนโฉมใหม่แล้ว แต่ยังเป็นเวอร์ชั่นเบต้าอยู่ ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างพอสมควร ตั้งแต่ขนาดของรูปแบบเดิมๆ ที่ใหญ่ขึ้น (ขยายเป็น 640px จากเดิม 500px) และเปลี่ยนเมนูต่างๆ ให้ดูสวยงามและเป็นระเบียบมากกว่าเดิม นอกจากนี้ยังรองรับการ tag รูปภาพเข้ากับระบบ geolocation อีกด้วย (แต่กล้องผมไม่มี ต้อง tag เอาเอง :p)

ยังมีลูกเล่นอีกมากให้ทดสอบ ใครสนใจเข้าไปลองได้จาก Flickr Opt-In Page (ต้องมี account อยู่แล้วนะครับ) หากใครไม่ชอบก็สามารถกดยกเลิกการทดสอบได้ตลอดเวลา ส่วนอันนี้เป็น Photostream ของผม แต่รูปไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ครับ ไม่ค่อยได้อัพลงง่ะ

อาทิตย์นี้มีโฆษณาที่หลายคนน่าจะได้ดูกันไปแล้ว หรือถ้ายังไม่ได้ดูผมก็จะเอามาโพสต์ลงในนี้ละ นั่นคือโฆษณาของ Google Chrome เบราเซอร์มาแรงอันดับต้นๆ ในตอนนี้ โดยที่ Google ได้ถ่ายทำโฆษณาตัวใหม่แบบท้าทายความเร็วที่การันตีได้ว่า high speed จริงๆ เรนเดอร์ในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นเอง

เรียกว่านำเสนอได้น่าสนใจไม่เบากับการเอา high speed camera มาทำภาพทั่วไปให้ดูน่าตื่นตาตื่นใจแบบนี้ จากข้อมูลที่ได้รับมาทราบว่ากล้องที่ใช้ในการถ่ายทำคือกล้อง Phantom v640 ที่ถ่ายได้หลายพันภาพต่อวินาทีในการถ่ายทำ คือถ้าอยากจะทำโฆษณาในความละเอียดแบบ Full HD (1920*1080) ก็ยังได้เฟรมเรตที่ 2700 ภาพต่อวินาทีอยู่นับว่าเป็น high speed camera ที่สเปคโหดมากตัวนึง หวังว่าอีกไม่กี่ปีกล้อง DSLR อาจจะมีลูกเล่นถ่ายภาพ high speed ติดมาให้เราเล่นกันบ้างก็เป็นได้ เพราะพลังการประมวลผลของกล้องสมัยนี้ก็นับว่าเร็วมากตามเทคโนโลยีในปัจจุบัน

นอกจากนี้ยังมีเบื้องหลังการถ่ายทำด้วย ชมได้จากคลิปด้านล่าง

แต่ถึงจะเร็วอย่างไร การใช้งานส่วนมากของผมก็ยังเป็น Firefox อยู่ดี ด้วยเหตุผลเรื่องลูกเล่นและความสะดวกนั่นเอง 555

ผมเป็นคนนึงที่ใช้กล้องยี่ห้อ Canon มาจะว่าไปก็หลายรุ่นอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะตัวล่าสุดที่ใช้นี่ก็คือ EOS 450D รุ่นยอดนิยม (ที่ตอนนี้อาจจะตกรุ่นไปแล้ว ฮาาาา) จะว่าไปช่วงนี้ผมแทบไม่ได้อัพเดทเนื้อหาอะไรใส่ในส่วนของ Photography เลย ทำไปทำมาหมวดนี้กลายเป็นหมวดที่เงียบเหงาที่สุดในหมวดหมู่ทั้งหมด วันนี้ผมเลยหาเว็บไซต์สำหรับคนที่ใช้กล้องยี่ห้อนี้มาฝาก (ฝั่งนิคไม่ต้องน้อยใจไป ว่างๆ จะรวมมาให้เช่นกัน) สำหรับผมถือว่าเป็นเว็บไซต์สามัญประจำบ้านของกล้องยี่ห้อนี้ ที่น่าจะบุ๊คมาร์กไว้เลยละ

1. Canon Digital Learning Center (ภาษาอังกฤษ)

เป็นเว็บไซต์ศูนย์กลางของ Canon อเมริกา ที่มีเนื้อหาดีๆ บนเว็บไซต์มากมายทั้งการทดสอบกล้องรุ่นใหม่ๆ ของทางแคนอนเองโดยช่างภาพชื่อดัง วิดีโอสาธิตการใช้งานกล้อง เทคนิคการถ่ายภาพและรูปสวยๆ จากช่างภาพชื่อดังที่ใช้กล้องดิจิตอลของแคนอน ใครไม่กลัวภาษาอังกฤษแนะนำให้เข้าไปอ่านเก็บข้อมูลเป็นอย่างยิ่งครับ ทุกอย่างเกี่ยวกับแคนอน มีครบจริงๆ นะเออ

2. Canon EOS System (ภาษาอังกฤษ)

เว็บไซต์ของแคนอนอเมริกาเช่นกัน แต่เป็นหน้าของผลิตภัณฑ์ในตระกูล EOS ที่น่าสนใจคือเมนูทางขวาครับ มีข้อมูลเกี่ยวกับเลนส์ที่ทุกรุ่นของแคนอน รวมถึงมีชาร์ทเปรียบเทียบให้ดูด้วย ข้อมูลทุกอย่างถือว่าครบครันทั้งกล้องและเลนส์ครับ ลองเข้าไปชมกันได้ครับ

3. Canon EOS Privilege Club (ภาษาไทย)

คลับสำหรับผู้ใช้กล้องแคนอนในไทยอย่างเป็นทางการ ที่ให้บริการต่างๆ แก่ผู้ใช้กล้องดิจิตอลของแคนอน ทั้งบริการแกลอรี่ภาพ ข่าวสาร บทสัมภาษณ์จากช่างภาพมืออาชีพ เทคนิคการถ่ายภาพ รวมถึงบางครั้งมีการอบรมจากทีมงานของบริษัทด้วย เรียกว่าครบครันเลยทีเดียวสำหรับเว็บไซต์นี้ ที่สำคัญเป็นภาษาไทยอีกต่างหาก

ใครมีเว็บไซต์สำหรับผู้ใช้แคนอนดีๆ ที่อยากจะแนะนำเพิ่ม ก็แนะนำกันเข้ามาได้ครับ

รูปภาพที่ออกมาจากกล้องรุ่นใหม่ๆ จะว่าใหญ่ก็ใหญ่แล้ว แต่จะเป็นอย่างไรกันละหากภาพที่เราอยากจะดูมีขนาดถึงระดับ gigapixel ซึ่ง gigapixel นี่ถือว่าเป็นรูปแบบของการโปรเซสภาพในรูปแบบหนึ่ง ที่นำรูปภาพเล็กๆ จำนวนมากเข้ามารวมกัน และนี่คือสถิติใหม่ของภาพที่ใหญ่ที่สุดในโลกครับ โดยมีขนาดสูงถึง 26 gigapixel ถูกถ่ายในเมือง Dresden ประเทศเยอรมันนี ซึ่งสถิติใหม่นี้ถือว่าทำได้สูงกว่าของเก่าที่ถ่ายในอุทยานแห่งชาติ Yoshimite ประเทศสหรัฐอเมริกา แบบชนิดขาดลอย

สำหรับเทคนิคการถ่ายภาพนี้ ผู้ถ่ายคือบริษัท A.F.B. media ของประเทศเยอรมันนีได้ใช้กล้อง Canon EOS 5D Mark II พร้อมเลนส์เทเลโฟโต้ขนาด 400 มิลลิเมตรถ่ายภาพจากบนดาดฟ้าโดยใช้อุปกรณ์พิเศษคล้ายหุ่นยนต์ในการขยับกล้อง ซึ่งจำนวนภาพทั้งหมดคือ 1653 ภาพ (แต่ละภาพขนาด 21.4 ล้านพิกเซล) ใช้เวลาในการถ่ายภาพเกือบสี่ชั่วโมง หลังจากนั้นก็นำภาพทั้งหมดมาทำการรวมภายในคอมพิวเตอร์สเปคแรม 48 กิ๊กกะไบต์และซีพียู 16 หัว ซึ่งคอมพิวเตอร์นั้นจะต้องประมวลภาพ raw ที่ถ่ายมาทั้งหมดขนาดก็รวมๆ ประมาณ 102 กิ๊กกะไบต์ โดยใช้เวลาในการโปรเซสรวมแล้วทั้งสิ้น 94 ชั่วโมงจึงจะเสร็จการโปรเซส

ภาพที่เสร็จสมบูรณ์นั้นมีขนาดอยู่ที่ 297,500 * 87,500 พิกเซล แน่นอนว่าสามารถซูมได้ถึงระดับแทบจะรูขุมขนของภาพ ใครสนใจเข้าไปชมได้จากลิงก์ด้านล่างครับ

- 26 gigapixels image taken in Dresden, Germany (new world record)

ช่างภาพ Samuel Cockedey ได้นำภาพที่ได้จากกล้อง 5D จำนวนมากซึ่งจะเป็นภาพจากประเทศญี่ปุ่นในช่วงฤดูใบไม้ร่วงๆ แถวๆ ภูเขาไฟฟูจิ นำมาสร้างสรรค์เป็นงานวิดีโอ Time Lapse ให้เราได้ชมกัน + เสียงเพลงสบายๆ ให้ความผ่อนคลายในวันที่แสนวุ่นวายได้ดีเลยทีเดียวละ

Source: Gizmodo

หลากหลายคนคงจะมึนงง กับสารพัดวิธีการย่อรูปใน Photoshop เนื่องจากมีหลายหลายวิธีเหลือเกินในการย่อภาพ ในตอนนี้ผมจะนำวิธีการย่อรูปในแบบลักษณะหนึ่งมาเปรียบเทียบให้ดูกันครับ นั่นก็คือการย่อรูปโดยใช้คำสั่ง Image Size (CTRL + I) ใน Photoshop นั่นเอง แต่ว่า! มีสิ่งที่ควรคำนึงเพิ่มเติมด้วย ลองดูหน้าต่างด้านล่างครับ

ลองดูในหัวข้อการ resampling ด้านล่าง จะมีออพชั่นให้เลือกทั้งหมดสี่ตัว ซึ่งค่าเดิมๆ มันจะตั้งไว้ที่ Bicubic ด้านท้ายมีวงเล็บบอกไว้ว่า best for smooth gradients หมายความว่ามันเหมาะสำหรับการใช้งานกับภาพประเภทที่มีการไล่สีจากสีหนึ่งไปอีกสีหนึ่ง แต่ผมเอามาย่อรูปถ่าย ซึ่งวิธีการที่ผมแนะนำคือเลือกการย่อแบบ Bicubic Sharper วิธีการนี้จะเป็นการย่อหนึ่งครั้ง แล้วตัวโปรแกรมก็จะ sharpen ให้โดยอัตโนมัติอีกหนึ่งครั้งครับ สำหรับผมถือว่าเป็นวิธีการที่เหมาะสมที่สุด

แต่มันก็มีข้อแม้อยู่เหมือนกันนะครับ การย่อแบบ Bicubic Sharper นี่จะไม่ได้ Sharpen คืนให้ตามอัตราส่วนที่เราย่อรูปไป อย่างเช่นหากเราย่อจาก 3000*2000 pixel เหลือแค่ 1500*1000 pixel ภายในแค่ครั้งเดียว มันจะไม่ได้ sharpen ให้มากขึ้นตามที่เราย่อไป ซึ่งก็หมายความว่าการ sharpen ของตัวโปรแกรมนี่จะเป็นค่าคงที่ค่าหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ ลองดูการเปรียบเทียบได้จากด้านล่างเลยครับ

ภาพนี้ย่อด้วยวิธีการแบบ bicubic sharper จำนวน 3 ครั้ง (ผมย่อประมาณครั้งละ 1000 pixel)

ส่วนภาพนี้ย่อด้วยคำสั่ง bicubic sharper เป็นจำนวน 7 ครั้ง (ครั้งละประมาณ 500 pixel)

หากสังเกตดีๆ จะมองเห็นความแตกต่างของสองภาพนี้ในด้านความคมชัดครับ ภาพด้านล่างจะคมกว่านิดหน่อย ซึ่งการย่อแบบนี้ผมแนะนำให้ย่อประมาณ 4-5 ครั้ง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับภาพที่เราเอามาย่อด้วย หากย่อมากจนเกิด halo effect เกินงามก็ถือว่าต้องปรับเปลี่ยนกันครับ

จริงๆ วิธีนี้เป็นหนึ่งวิธีสำหรับคนที่ขี้เกียจมาย่อแล้ว USM (Unsharp Mask) อีกรอบนึง ก็ใช้วิธีการย่อแบบนี้ได้เลย ก็จะได้ความคมในระดับนึงครับ วิธีการย่อแบบไหนที่เหมาะสม ก็ขึ้นอยู่กับคุณๆ แล้วละครับ แต่สำหรับผมแล้วผมจะย่อแบบนี้เป็นหลัก ผมเห็นหลายคนใช้วิธีการย่อแบบ Bicubic ธรรมดา แล้ว USM ทีหลังก็มีครับ ลองหาวิธีที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคุณดูครับ

บทความนี้เป็นบทความที่ผมตั้งใจจะให้มันเป็นซีรี่ส์ยาวๆ เหมือนกับว่าผมอยากจะเขียนอะไรก็เขียน (เอาแต่ใจจริงๆ -*-) เนื่องจากหมวดเทคนิคการถ่ายภาพมันนิ่งมานานแล้ว อีกอย่างเป็นการทวนความจำของผมไปในตัวด้วย ^^

เดี๋ยวนี้กล้องดิจิตอลหลายๆ รุ่นจะรองรับการเซฟภาพด้วยฟอร์แมตคือ jpeg ซึ่งจะมีให้เลือกปรับในกล้องกันหลายความละเอียด ตั้งแต่แบบเล็กสุดๆ จนถึงขนาดสูงสุดที่กล้องจะมีให้ และจะมีไฟล์อีกประเภทหนึ่งคือฟอร์แมต raw ที่กล้องรุ่นใหม่ๆ จะมีให้เลือกปรับ โดยเฉพาะกล้อง DSLR รุ่นแรกๆ จนถึงปัจจุบัน รวมถึงกล้อง compact รุ่นใหม่ๆ ในปัจจุบันก็จะมีให้ปรับด้วย

แม้แต่กล้อง compact รุ่นใหม่ๆ ก็รองรับ raw file

raw แค่ดูจากชื่อก็รู้กันอยู่แล้ว แปลกันห้วนๆ ก็แปลว่าดิบนั่นละ ซึ่งไฟล์ประเภทนี้ก็คือไฟล์ดิบจริงๆ ที่ได้มาจากเซ็นเซอร์ของกล้องโดยตรงโดยไม่ผ่านกระบวนการประมวลผลของกล้องมาก่อนเหมือนไฟล์ jpeg คือได้จากเซ็นเซอร์มายังไงก็เซฟลงเมมโมรี่การ์ดไปเลย

นอกจากนี้ไฟล์ raw ยังเป็นไฟล์ประเภท lossless ที่แทบไม่สูญเสียข้อมูลในการบีบอัดเลย ต่างจาก jpeg ที่จะเป็นไฟล์ประเภท lossy ที่มีการลดทอนข้อมูลบางส่วนของไฟล์ออก เพื่อที่ขนาดของไฟล์นั้นจะได้ลดลง ซึ่งกระบวนการผมคงไม่กล่าวถึงในบทความนี้

ส่วนตัวแล้วผมเล่นกล้อง DSLR มาปีกว่าๆ ผมถ่ายรูปด้วยไฟล์ raw มาแทบจะตลอด (ตอนผมซื้อกล้องมาใหม่ๆ เมมโมรี่อาจจะไม่พอ สมัยนั้นอาจจะยังถ่าย jpeg อยู่) เหตุผลที่ผมใช้ฟอร์แมตนี้ก็คือมันมีข้อดีหลายอย่างเฉกเช่น

• ไฟล์ raw เป็นไฟล์ดิบที่เราต้องนำมาโปรเซสอีกครั้ง เปรียบเหมือนดั่งพวกฟิล์มเนกาทีฟ ที่เราต้องนำมันไปล้างเสียก่อนถึงจะได้รูปตามที่ต้องการ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับ raw ที่ผมเรียกว่ามันเป็นฟิล์มเนกาทีฟในยุคดิจิตอล
• เหตุผลเนื่องจากข้อแรก ฉะนั้นข้อมูลจะได้ตรงตามต้นฉบับทุกประการ ไม่ถูกกล้องปรุงเสริมแต่งให้เสียความละเอียดออกไป ถึงแม้ว่าจะปฏิเสธกันไม่ได้ว่ากล้องเดี๋ยวนี้มีความสามารถในการประมวลผลไฟล์ jpeg ได้ดีมาก แต่ผมว่ายังไงมันก็มีส่วนที่หายไปอยู่ดีนั่นละ
• ไฟล์ raw มี dynamic range ที่ดีกว่าเนื่องจากรองรับความแตกต่างของสีได้มากถึง 12-14 บิท (ขึ้นอยู่กับเซ็นเซอร์กล้อง) ต่างจากไฟล์ jpeg ที่รองรับเพียง 8 บิท ซึ่งระดับความสว่างที่รองรับนี่ถือว่าต่างกันเยอะเลยครับ ระหว่าง 256 ระดับและ 4096, 16384
• ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่อง white balance ในการถ่ายภาพ เพราะเราสามารถปรับแต่งอุณหภูมิสีได้ภายในตัวโปรแกรมครับ ฉะนั้นที่กล้องผมปรับ auto ไว้ตลอดโดยแทบไม่ต้องไปกังวลเรื่องนี้
• สืบเนื่องจากความยืดหยุ่นของไฟล์ ทำให้เราสามารถแก้ตัวได้หากเราถ่ายพลาดเช่นแสงอันเดอร์หรือโอเวอร์เกินไป เราสามารถดึงแสงกลับมาได้พอสมควรโดยที่ภาพไม่สูญเสียรายละเอียดมากนัก เท่าที่ผมดูนี่ดึงกลับมาแบบเซฟๆ ก็ได้ประมาณสองสตอปเลย แต่ถ้าอันไหนพลาดเกิน (โอเวอร์จัด) ก็ทำใจกับรูปเสียหน่อยละกัน แต่ยังไงดีกว่าเอาไฟล์ JPEG มาปรับแน่นอนครับพี่น้อง
• คุณภาพของไฟล์ raw ขึ้นอยู่กับโปรแกรมที่นำมาโปรเซสด้วย ซึ่งปัจจุบันโปรแกรมแต่งรูปหลายๆ ตัวนั้นมีการพัฒนาอัลกอริทึมให้โปรเซสไฟล์ raw ได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ส่วนนึงก็เพราะคอมพิวเตอร์ปัจจุบันประสิทธิภาพสูงจึงสามารถโปรเซสได้เร็วขึ้นและเอื้อต่อการโปรเซสที่สลับซับซ้อนกว่าเดิม หมายความว่ารูปแห่งความประทับใจที่เก็บไว้จะยังคงสามารถพัฒนาขึ้นได้เรื่อยๆ ตามความสามารถของโปรแกรมครับ เพราะเหมือนเราเอาฟิล์มมาล้างกับน้ำยาที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

raw file ปรับแต่งรูปได้ค่อนข้างยืดหยุ่นพอสมควร

แต่บนข้อดีเยอะแยะเช่นนั้น ใช่ว่าจะไม่มีข้อเสียครับ ข้อเสียที่ผมสังเกตได้เลยคือ

• ไฟล์ใหญ่มากกกก ขนาดจะใหญ่กว่า jpeg สามเท่าเห็นจะได้ ฉะนั้นเราต้องมีพื้นที่ในการเก็บทั้งในเมมโมรี่ และคอมพิวเตอร์พอสมควร แต่จะไปกลัวอะไรละครับ ปัจจุบันราคาถูกลงมาก เมมโมรี่แปดกิ๊กราคาไม่เกินเจ็ดร้อยบาท สามารถเก็บภาพ raw ได้ประมาณห้าร้อยภาพ
• ด้วยขนาดที่ใหญ่ ทำให้การเก็บรูปลงเมมโมรี่ทำได้ช้าลง หมายความว่าบัฟเฟอร์ของกล้องก็จะเต็มเร็วขึ้น ทำให้เราถ่ายภาพต่อเนื่องได้น้อยลง เป็นปัญหาใหญ่สำหรับกล้องรุ่นเก่าๆ หรือการถ่ายงานอีเว้นต์ที่รัวยิกๆ มันจะเซฟลงเมมไม่ทันครับ
• ต้องนำมาโปรเซสทุกครั้งก่อนที่จะนำไปแจกจ่ายหรืออัพลงเว็บ หากผมจะแจกไฟล์ให้เพื่อนหรือคนอื่นๆ ผมไม่สามารถแจกได้ทันที จำเป็นที่จะต้องโปรเซสก่อน แต่วิธีแก้ก็ง่ายๆ คือไปปรับให้เซฟสองฟอร์แมตลงไปพร้อมกันเสียเลยก็สิ้นเรื่อง
• ยังไม่เป็นมาตรฐานกลางเท่าที่ควร เพราะปัจจุบันจริงๆ มีนามสกุลที่กำลังอยู่ในกระบวนการยกเป็นมาตรฐานอยู่ก็คือ .dng (digital negative) ของทาง Adobe นั่นเอง แต่กล้องหลายๆ ค่าย โดยเฉพาะค่ายใหญ่อย่าง Nikon, Canon ก็ยังไม่ลงมาเล่นเช่นเดิม ยังคงใช้ฟอร์แมตของตนเองต่อไป แต่ก็ไม่แน่หากอนาคตของ .dng ไปได้สวย ก็จะทำให้ raw format มีความเป็นมาตรฐานและพัฒนาไปได้รวดเร็วกว่าเดิมครับ

ฉะนั้นความคิดเห็นของผมเองผมจึงถ่าย RAW มาแทบจะตลอดเวลาด้วยเหตุผลข้างต้น ส่วนนึงคือผมไม่ได้ซีเรียสในด้านการโปรเซสภาพอยู่แล้วละครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ถึงแม้ว่า raw จะทำให้เรามีความยืดหยุ่นในการปรับแต่งมากขึ้น แต่สุดท้ายแล้ววิธีที่ดีที่สุดคือการใส่ใจตั้งแต่การกดชัตเตอร์ครับ เพราะถึงแม้ว่าบางอย่างจะมาแก้ไขได้ภายหลัง แต่พวกการจัดองค์ประกอบนี่พลาดแล้วพลาดเลยนะครับพี่น้อง

ความมันส์จึงบังเกิด เชิญชม…

Mark Watson ช่างภาพกีฬา extreme และพรีเซ็นเตอร์ของทาง Nikon ได้สร้างผลงานชิ้นใหม่ของเขาเองด้วยการนำกล้องรุ่นใหม่ล่าสุดอย่าง Nikon D300s พร้อมเลนส์ตาปลาขนาด 10.5mm เพื่อถ่ายวิดีโอ ติดไปบนเครื่องร่อน hang glider ของ Jonny Durand นักกีฬาผาดโผนที่จะใช้เครื่องของเขาบินในงาน Glorious Days Project ของทาง Red Bull ซึ่งจะเป็นการบินโดยใช้เครื่องร่อนเหนือเมฆเป็นครั้งแรก ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็ดูน่าทึ่งมากทีเดียวครับ