สมัยนี้เราก็เห็นกันอยู่ ว่าเกมแนวใหม่ๆ ไม่ค่อยมีโผล่ออกมาให้เห็นกันสักเท่าไหร่ จะเรียกว่าวงการเกมยังคงอยู่กับแนวเดิมๆ ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็คงจะพูดได้สักระดับนึง แต่จะมีสักกี่เกมกันที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ เข้ามาจนสุดท้ายนั้นประสบความสำเร็จได้ในวงกว้าง หากพูดถึงสมัยประมาณสักสิบปีที่แล้วไม่ต้องสงสัยเลยว่า Counter-Strike นั้นกินเวลาช่วงนั้นของพวกเราไปมากขนาดไหน ซึ่งก็เริ่มจากจุดเริ่มต้นเล็กๆ ของเหล่า modder เช่นกันจนสุดท้ายก็กลายเป็นเกมขึ้นหิ้งและเป็นบรรทัดฐานใหม่อีกอันให้กับวงการเกมยิงทั่วโลกและยังเล่นกันอยู่จนถึงปัจจุบัน แต่สำหรับช่วงยุคหลังๆ สี่ห้าปีที่ผ่านมานี้คงมีน้อยคนนักที่จะไม่รุ้จัก DOTA (Defense of the Ancients)

ผมเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยได้ติดตามซีรี่ส์นี้สักเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่คนรอบตัวผมก็เล่นกันค่อนข้างเยอะ แต่เห็นแล้วถือว่าเป็นปรากฎการณ์ที่น่าสนใจดีอีกอย่างของวงการเกมในปัจจุบันนี้เลยขอค้นคว้าหาข้อมูลต่างๆ มาเพื่อเขียนบทความสักหน่อยว่ามันมีที่มาอย่างไรบ้าง

DOTA เรียกว่าเป็นแนวใหม่ที่รวมลักษณะการเล่นเกมระหว่างแนว RTS เข้ากับความเป็น RPG ภายในตัวจนเรียกว่าเป็นเกมแนวใหม่อีกแนวที่ถูกเรียกกันว่า MOBA (Multiplayer Online Battle Areana) แท้จริงแล้วต้องว่ากันถึงแผนที่ตัวนึงของ StarCraft ที่มีชื่อว่า Aeon of Strife ที่มีรูปแบบการเล่นที่แตกต่างออกไปไม่เหมือนกับเกมปกติที่เราเล่นๆ กันในสมัยนั้น กล่าวคือตัวเกมแทนที่เราจะต้องสร้างสิ่งก่อสร้าง ปั๊มยูนิตออกมาสู้กันเหมือนเกม RTS ทั่วๆ ไปแต่มาแผนที่ตัวนี้จะผิดแปลกออกไปก็คือเราจะได้บังคับตัวละครแค่ตัวเดียวเท่านั้น ส่วนอื่นๆ เช่นสิ่งก่อสร้างจะเป็นหน้าที่ของ AI ทั้งหมดโดยที่เราไม่ต้องไปยุ่งเลย หน้าที่ของเราก็คือตีฐานศัตรูอีกฝั่งให้แตกโดยผ่านเส้นทางสามเส้นทาง เมื่อเข้าถึงอีกฝั่งก็จะมีป้อมปืนฝั่งตรงข้ามคอยสกัด unit ที่ทาง AI ฝั่งเรานั้นสร้างออกมาเป็นชุดๆ ในระยะเวลานึง อ่านดูแล้วการเล่นแบบนี้คล้ายๆ เกมประเภท tower defense แต่ก็เป็นการเปรียบเทียบที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่

Aeon of Strife จุดเริ่มต้นของเกมแนว MOBA

จุดเด่นของ Aeon of Strife คือการโฟกัสการควบคุมไปอยู่ที่ตัวละครเพียงตัวเดียว ตัดพวกระบบ micro management ออกไปทำให้หน้าที่ของเรานั้นเหลือเพียงแค่การสนับสนุน AI และทำลายฝั่งตรงข้ามให้สิ้นซากเท่านั้น

หลังการวางจำหน่ายของ Warcraft III ในปี 2003 มี modder ผู้หนึ่งชื่อว่า Eul ได้สร้างแผนที่ที่คล้ายกันกับ Aeon of Strife ขึ้นมาและตั้งชื่อว่า DOTA (Defense of the Ancients) จุดเด่นของม็อดตัวนี้คือการรองรับผู้เล่นได้ถึง 10 คน และมีการใส่ความเป็น RPG ลงไปในตัวเกมด้วยเช่นแต่ละตัวละครสามารถใช้ความสามารถพิเศษ ซื้ออาวุธ รับประสบการณ์เพิ่ม (เพื่อปลดล็อคความสามารถที่สูงกว่า) แต่หลังจากออกได้ไม่นาน Eul ก็ได้หยุดการพัฒนาและมี modder คนอื่นมาช่วยพัฒนาต่อแทน ซึ่งคนที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คงหนีไม่พ้น Steve Feak หรือที่รู้จักกันดีในนามแฝง Guinsoo

Guinsoo เริ่มพัฒนา DOTA: Allstars ด้วยการจับความสามารถเด่นๆ ของม็อดตัวอื่นมารวมกันรวมถึงเพิ่มของตัวเองลงไปด้วยเช่นการเพิ่ม monster ที่เป็นกลางเข้าไปในแผนที่ ฮีโร่ใหม่ๆ รวมถึงไอเท็มพิเศษอีกจำนวนมาก หลายชิ้นไม่สามารถหามาได้ด้วยวิธีธรรมดา ต้องใช้การผสมไอเท็มหลายชนิดรวมกันเพื่อให้ได้ไอเท็มประสิทธิภาพสูงมาใช้ นอกจากนี้ Guinsoo ยังร่วมกับ Steve “Pendragon” Mescon โดยที่ Pendragon รับหน้าที่ในการสร้างฟอรัมเพื่อเป็นศูนย์รวมผู้เล่นทั่วโลกไว้ด้วยกันเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ต่างๆ รวมถึงรับ feedback เพื่อนำมาใช้ในการปรับปรุงตัวเกมให้มีความสมดุลมากยิ่งขึ้น

หลังจากเวลาผ่านไปสองปี Guinsoo ก็ได้ส่งมอบม็อดตัวนี้ให้ modder ผู้หนึ่งรับไปพัฒนาต่อนั่นก็คือ Abdul “IceFrog” Ismail เขานั้นรู้ดีว่า StarCraft และ Warcraft นั้นมีจุดเด่นอยู่ที่ความสมดุลของตัวเกม ดังนั้นเขาจึงปรับแต่งตัวเกมอย่างระมัดระวังเพื่อให้มีความสมดุลมากที่สุด แทนที่จะเพิ่มแผนที่ใหม่ๆ เข้าไปในตัวเกมเหมือนเช่นเกมอื่นๆ เขาทำกันแต่ IceFrog เน้นโฟกัสไปที่แผนที่เดียวและเน้นปรับให้ตัวเกมมีความสมดุลมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในขณะเดียวกันเวลาผ่านไปไม่นานก็มีจำนวนสมาชิกในฟอรัมของ Pendragon สูงถึง 1.5  ล้านคน ด้วยจำนวนสมาชิกที่มากขนาดนี้ทำให้ DOTA กลายเป็นม็อดที่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วจากสังคมผู้เล่น เช่นมีการเทสบอทใหม่ๆ หรือเพิ่มอาร์ตเวิร์คสวยๆ เข้าไปในตัวม็อด นอกจากนี้ยังกลายเป็นเกมที่ผู้แข่งขันเกมนิยมใช้แข่งในทัวร์นาเม้นท์ทั่วโลกอีกด้วย รวมถึงวงดนตรีชื่อดังของสวีเดนก็ยังเอาไปใช้เป็นชื่อเพลง

ในปี 2008 หลังผ่านการปรับเปลี่ยนมาไม่รู้กี่รอบ DOTA กลายเป็นม็อดที่มีความเป็นเฉพาะตัวและประสบความสำเร็จสูงมากในวงกว้างโดยไม่ได้รับการสนับสนุนใดๆ จากผู้พัฒนาเกม ด้วยเหตุนี้การที่จะผลักดันเกมนี้ให้กลายเป็นธุรกิจดูชัดเจนขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ จนในปี 2009 เกมที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก DOTA สองเกมได้ถูกกำเนิดขึ้น

Demigod เกมคอนเซปต์คล้ายกัน แต่ปัญหามากมาย

เกมแรกคือ Demigod จากทีมงาน Gas Powered Games ที่ถือว่ามีชื่อเสียงในวงการเกมไม่น้อย เป็นเกมที่ดูยิ่งใหญ่อลังการแต่สุดท้ายแล้วด้วยปัญหาหลายอย่างเช่นบั๊กของเกมรวมถึงความสมดุลที่ไม่ได้ถูกปรับแต่งมาให้ดี สุดท้ายก็ได้แค่สร้างกระแสแค่ช่วงระยะเวลานึงเท่านั้น ในขณะที่อีกฝั่งนึง League of Legends (LOL) เป็นเกมที่ดูเหมือนกับว่าจะเป็นเกมที่สานต่อจิตวิญญาณของ DOTA ออกมาได้อย่างแท้จริง พัฒนาโดยทีมงาน Riot Games ที่ได้อดีตนักพัฒนา DOTA สองคน Guinsoo และ Pendragon เข้ามาร่วมทำงานด้วย ทำให้ตัวเกมนั้นได้จิตวิญญาณของ DOTA ติดมาด้วยมากเลยทีเดียว ที่สำคัญตัวเกมยังให้คุณได้เล่นฟรีโดยพื้นฐานอีกด้วย ทำให้มีผู้ลงทะเบียนแล้วมากกว่า 15 ล้านคน

Riot Games กระตุ้นให้ผู้เล่นเล่นกันเป็นทีมให้มากขึ้นกว่าเดิมโดยมีการแบ่งประสบการณ์ให้กับผู้ช่วย (assisted player) มีการติวให้กับผู้เล่นใหม่ที่ยังไม่คุ้นเคยผ่านระบบ hint และ tutorial ทีมงาน Riot Games เพิ่มอะไรใหม่ๆ เข้าไปในตัวเกมอยู่เรื่อยๆ เพราะขณะนั้นยังไม่มีคู่แข่งเข้ามาเพิ่มในตลาดจนถึงเมื่อช่วงปีที่แล้วก็มีอีกเกมเข้ามาในตลาดคือ Heroes of Newerth ที่ถึงผู้พัฒนา S2 Games จะยินดีกับยอดขายพอสมควร แต่ก็ยังไม่สามารถล้มเกมที่มาก่อนอย่าง LOL ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่สำคัญเท่าไหร่ เพราะมีคู่แข่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังก้าวเข้ามาขอส่วนแบ่งเค้กอันโตชิ้นนี้

เดือนตุลาคมปี 2010 Valve Software ประกาศเปิดตัว Dota 2 คู่แข่งสำคัญของ LOL ซึ่งการประกาศเปิดตัวครั้งนี้ไม่ถือว่าเป็นข่าวใหม่อะไร เพราะก่อนหน้านี้ IceFrog ได้เคยบอกในสังคมเกมไว้ก่อนหน้านี้เป็นปีแล้วว่ากำลังพัฒนาเกมร่วมกับ Valve รวมถึงการประกาศจดเครื่องหมายการค้า DOTA เอาไว้หมายความว่า IceFrog กำลังทำเกมที่มีแนวคิดของ DOTA อยู่อย่างแน่นอน

Dota 2 จาก Valve

หลังจากที่ Valve จดเครื่องหมายการค้าไปแล้ว IceFrog โดนโจมตีอย่างหนักจากสมาชิกในสังคม DOTA เพราะพวกเขารู้สึกว่าการนำชื่อ DOTA ที่ไม่ได้หวังในผลกำไรใดๆ ไปจดนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง หนึ่งในผู้ที่ออกมาติเตียนก็ทีมงาน Blizzard (เพิ่งจะออกมาทำไมป่านนี้) ด้วยสถานการณ์แบบนี้ทำให้เหล่าสมาชิกต้องไปจดเครื่องหมายการค้าคำว่า “Defense of the Ancients” ไว้เช่นกัน

ถึงแม้ว่า IceFrog จะกำลังทำเกมให้กับ Valve อยู่แต่ตัวเขาเองก็ยังปรับแต่งตัวม็อด DOTA เวอร์ชั่นดั้งเดิมอยู่เหมือนเดิม แต่เวลาส่วนใหญ่ของเขาก็แน่นอนว่าต้องไปเน้นให้กับการพัฒนาเกม Dota 2 (สังเกตได้ว่าเขียนไม่เหมือนกันเพราะ Valve โต้แย้งว่าคำนี้ไม่ถือว่าเป็นตัวย่ออีกต่อไปแล้ว) โดยใน Dota 2 บอกฟีเจอร์ไว้สั้นๆ ว่าจะ”มีบอท ระบบติวเตอร์และระบบการจับคู่ผู้เล่นที่มีความสามารถใกล้เคียงกัน”

Blizzard ที่ทำตัวนิ่งเดียวดายอยู่นานปล่อยให้โอกาสเสียไปเปล่าๆ สุดท้ายก็ประกาศเหมือนกันว่ากำลังทำ Blizzard DOTA อยู่เช่นกันโดยใช้เล่นคู่กับ StarCraft 2 เรียกว่างานนี้ตีกันสนุกสนานซึ่ง Blizzard บอกว่าจะมีตัวละครมาจากเกมต่างๆ ของทางค่ายเอง รวมถึงมีการบริหารทรัพยากรอีกต่างหาก

จากการประกาศเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ของ Dota 2 + การจัดแข่งขันโดยทีมชั้นนำตั้งแต่เกมยังไม่ออกและมีเงินรางวัลรวมสูงถึง 1.6 ล้านเหรียญ รวมถึงตัวเกมที่มีแนวโน้มสูงมากว่าจะเปิดให้เล่นฟรีเช่นกัน งานนี้ทำให้คู่แข่งที่โดนผลกระทบโดยตรงอย่าง LOL ต้องหวั่นใจกันบ้างไม่มากก็น้อย แต่อย่างไรก็ตามหัวเรือใหญ่ของ Riot Games ยังใจดีสู้เสืออยู่และบอกว่าจะมีการพัฒนาตัวเกมไปในแนวทางใหม่ๆ มากขึ้น รวมถึงยังเอาประโยคเด็ดของ Charles Darwin มาใช้อีกต่างหาก “เผ่าพันธุ์ที่อยู่รอดได้ไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดหรือฉลาดที่สุด แต่เป็นผู้ที่ปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงได้ดีที่สุด”

การเปิดตัวอย่างเป็นทางการของ Dota 2 ในงาน Gamescom ที่กำลังจัดอยู่ในตอนนี้ถือว่าเป็นการแสดงให้เห็นว่าเกมแนวนี้มีอนาคตที่กำลังสดใสอย่างมาก การมีตัวเลือกเยอะหลายตัวหมายความว่าผู้เล่นอย่างเราๆ ก็มีตัวเลือกมากขึ้น ส่วนใครจะอยู่หรือจะไปอย่างไรก็ต้องรอดูกันยาวๆ ครับ

เรียบเรียงใหม่จาก Eurogamer

เอาละกว่าจะมีเวลามานั่งเขียนบทความอันนี้ก็เหนื่อยพอตัว ช่วงนี้ติดภารกิจเยอะพอสมควรการจะมานั่งเขียนบทความเนื้อหาเยอะๆ ก็ค่อนข้างใช้เวลาแถมใช้พลังสมองอยู่ไม่น้อย คิดว่าต่อไปบล็อกนี้อาจจะเป็นบล็อกระบายอารมณ์มากขึ้นก็เป็นไปได้แฮะ 555 ต่อไปคิดว่าคงมีการโพสต์บล็อกเล็กๆ ด้วยครับ เอาเป็นว่าเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

คนที่ชอบถ่ายรูปอาจเห็นว่าการย่อรูปจำนวนมากๆ นั้นถือว่าเป็นเรื่องที่หนักหนาเอาการ เพราะไอ้การที่เราจะย่อภาพอัลบั้มที่เราไปเที่ยวมาทั้งหมดเนี่ยใครทำทีละรูปก็ถือว่าว่างจัดมาก โชคดีหน่อยที่ปัจจุบันโปรแกรมที่อนุญาตให้เราทำแบบนี้ได้โดยง่ายนั้นมีเยอะเลยและเจ้า Photoscape นี่ก็ถือว่าเป็นโปรแกรมฟรีที่พกพาอาวุธหนักมาให้เราใช้กันค่อนข้างครบครันเลยเรียกว่าถ้าคุณไม่แต่งรูปถึงขนาดขั้นต้องลบนู่นลบนี่ออกนี่ทำได้สบาย เอาเป็นว่าไปดูกันเลยดีกว่าว่าการย่อรูปจำนวนมากๆ ของโปรแกรมตัวนี้ทำได้ง่ายขนาดไหน สำหรับใครที่ยังไม่มีโปรแกรมสามารถโหลดได้จาก ดาวน์โหลด Photoscape

1. เปิดโปรแกรมปุ๊บเลือกเมนู แก้ไขภาพแบบสุ่ม ก็จะได้ภาพหน้าจอแบบนี้

2. กดปุ่ม เพิ่ม เพื่อเลือกรูปภาพที่ต้องการย่อเข้าสู่โปรแกรม

3. เลือกภาพที่ต้องการเอามาย่อ อันนี้ตัวอย่างผมขอย่อสักสามภาพก็เพียงพอ

4. ส่วนสำคัญคือตรงนี้ครับ เป็นการแก้ไขเบื้องต้นทั้งหมด

แท็บนี้มีลูกเล่นหลักๆ เลยนั่นก็คือหัวข้อแรกการใส่กรอบรูป (ที่มีคนชอบถามกันมากบนอินเตอร์เน็ต) เลือกได้จากหัวข้อนี้แหละครับซึ่งจำนวนของกรอบที่เลือกได้ก็มีจำนวนค่อนข้างเยอะมิใช่เล่น หากต้องการปรับขยายขนาดก็เพิ่มได้อีกจากแถบเลื่อนด้านล่าง ด้านล่างลงมาก็คือเมนูปรับแต่งการย่อขยายรูปภาพที่เราต้องการ เราสามารถเลือกที่จะย่อรูปโดยอ้างอิงจากทั้งด้านยาวหรือด้านกว้างก็ได้ อยากได้ขนาดเท่าไหร่ก็ใส่เอาได้เลย ส่วนหัวข้อการจำลองปล่อยให้เป็น bicubic เหมือนเดิมครับ แน่นอนว่าการปรับแต่งเหล่านี้จะมีผลต่อทุกภาพที่เราเลือกมา ส่วนด้านล่างก็สามารถใส่กรอบโค้งเพิ่มให้กับภาพก็ยังได้

5. ปรับแต่งค่าเสร็จหากต้องการเซฟรูปทั้งหมดพร้อมกันก็เลือก "แปลง ทั้งหมด" หากอยากเซฟเพียงรูปปัจจุบันที่แสดงอยู่ก็เลือก "แปลง ภาพปัจจุบัน" ครับ

5. หน้าจอตั้งค่าก่อนเซฟรูป

หน้าจอนี้แบ่งเป็นสามส่วน

• ส่วนแรกคือการกำหนดจุดที่เราจะเซฟ วิธีที่ผมแนะนำและง่ายที่สุดคือการเลือกหัวข้อแรก ที่โปรแกรมจะสร้างโฟลเดอร์ใหม่ชื่อ output ขึ้นมาในที่เดียวกันกับไฟล์ต้นฉบับนั่นแล
• ส่วนต่อมาที่น่าสนใจคือการกำหนดชื่อ หากเลือกหัวข้อแรก “บันทึกโดยใช้ชื่อเดิม” จะเป็นการบันทึกโดยใช้ชื่อเดียวกับไฟล์ต้นฉบับ ส่วน “บันทึกโดยใช้ชื่อใหม่” จะมีลูกเล่นจำนวนมากมายให้เราได้เลือกใช้ ทั้งเอาวันที่ถ่ายรูปนั้นมาเป็นชื่อก็ยังทำได้ และการใช้เลขต่อท้ายชื่อก็ทำได้จากตรงนี้ แนะนำให้ลองปรับและดูตัวอย่างได้จากด้านล่าง
• รูปแบบไฟล์ภาพ พูดง่ายๆ ก็คือนามสกุลรูปภาพนั่นเองส่วนมากคงไม่ต้องแก้ไขกันครับ
• คุณภาพไฟล์ก็ไม่ต้องแก้ไขอะไรครับ เพราะส่วนนี้โปรแกรมเลือกมาให้ดีแล้ว

เสร็จแล้วก็กด “บันทึก” ได้เลย หากรูปเยอะก็อาจต้องใช้เวลาในการแปลงสักนิดนึงครับ

เสร็จสมบูรณ์

รูปที่แปลงเสร็จแล้วจะอยู่ในโฟลเดอร์ที่เราตั้งไว้ครับ

เอาเป็นว่าเกมลึกลับของ Valve ที่หลายคนเดากันอยู่นั่นก็คือ Dota 2 นั่นเองซึ่งก็สอดคล้องกับข้อมูลที่มีมาก่อนหน้านี้เช่นการที่ Ice Frog เข้าไปร่วมงานกับ Valve ในการสร้างโปรเจคเกมตัวใหม่ สำหรับมุมมองผมเองแล้วถือว่าเรื่องนี้น่าสนใจเพราะเกมแนวนี้ในตลาดเกมแล้วถือว่ายังไม่ได้รับความนิยมเป็นวงกว้างเหมือนแนวอื่นๆ ทั้งๆ ที่ก็มีผู้เล่นมากพอสมควร การกระโดดเข้ามาเล่นในตลาดนี้ของ Valve นับว่าเป็นความหวังของแฟนๆ เกมแนวนี้ก็คงไม่ผิดนัก เพราะเป็นทีมงานที่มีโปรไฟล์สูงและมีกำลังภายในที่ล้นเหลือมากมายในการที่จะทำให้เกมแนวนี้ได้รับความนิยมในตลาด

Dota 2 ขณะนี้ยังไม่มีระบบอะไรเปิดเผยออกมามากนัก โดยข้อมูลต่างๆ จะเปิดเผยในนิตยสาร Game Informer แต่ข้อมูลคร่าวๆ คือระบบ matchmaking ที่ใช้บน Steam แน่นอนว่าจะมีการนำมาใช้ด้วยแน่นอน และมีระบบ coaching system ที่สามารถให้ผู้เล่นที่มีประสบการณ์สามารถล็อกอินเพื่อเป็น “โค้ช” แนะนำแก่ผู้เล่นมือใหม่ได้ ซึ่งจุดนี้เป็นเรื่องที่มองข้ามไม่ได้เนื่องจากเกมแนว MOBA (Multiplayer Online Battle Arena) เป็นเกมที่ผู้เล่นใหม่ๆ เข้าถึงได้ค่อนข้างยากฉะนั้นภารกิจใหญ่ของทีมพัฒนาคือการทำให้ผู้เล่นเก่ายังคงพอใจกับระบบเกม รวมถึงสามารถทำให้ผู้เล่นใหม่สามารถเข้ามามีส่วนร่วมในตัวเกมได้ง่ายขึ้น

สำหรับเสียงจากเหล่าผู้พัฒนาเกมแนวนี้ (ซึ่งส่วนมากก็จะมีต้นแบบมาจาก Dota ด้วยกันทั้งสิ้น) ก็ต่างออกมาขานรับในทิศทางที่ดีทั้งสิ้นเช่นทีมงานของ S2 Games ซึ่งเป็นผู้พัฒนา HON (Heroes of Newerth) กล่าวว่าเป็นสิ่งที่น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียวสำหรับ Valve ที่กระโดดลงมาเล่นในตลาดที่ปัจจุบันยังไม่ค่อยมีคนรู้จักกันและน่าจะทำให้ผู้เล่นใหม่ๆ เข้ามาเล่นได้ง่ายกว่าเดิม นอกจากนี้ Chris Taylor ซึ่งเป็น CEO ของ Gas Powered Games ผู้พัฒนาเกมที่หลายคนอาจเคยลองเล่นกันมาบ้างคือ Demigod ก็กล่าวว่านี่เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน สำหรับตลาดนี้และก็จะทำให้ Demigod ภาคต่อนั้นได้รับแรกผลักดันมากกว่าเดิมด้วย

เอาเป็นว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่น่าสนใจก็คือ Valve จะทำเกมแนวนี้ให้ออกมาในทิศทางอย่างไรในอีกไม่ช้าเราก็คงจะได้รู้กันแน่นอน แต่งานนี้ผมคงบอกจากความคิดของผมได้ว่าคงไม่ธรรมดาแน่นอน วันนี้จบบทความกันแบบห้วนๆ แบบนี้แหละครับ (พอดีไม่ค่อยจะสบายเท่าไหร่) สวัสดีครับ

การใช้คอมพิวเตอร์ไม่ว่าจะเพื่อทำงานหรือเพื่อความบันเทิงก็แล้วแต่ ตัวผมเองคิดว่าผู้คนส่วนมากมักจะใช้เมาส์ในการทำงานเป็นหลัก ส่วนคีย์บอร์ดนั้นเอาไว้เมื่อต้องการพิมพ์เท่านั้น แต่แท้จริงแล้วหากเราต้องทำการงานให้สะดวกรวดเร็วนั้นการใช้คีย์บอร์ดช่วยในการทำงานนั้นดูจะเข้าท่ามากที่สุด เนื่องจากเราสามารถร่นระยะการเลื่อนเมาส์ลงไปได้มากและทำงานได้รวดเร็วอีกด้วย สำหรับวันนี้ผมจะมานำเสนอคีย์ลัดของ Windows 7 ที่น่าสนใจซึ่งหากเราสามารถนำคำสั่งเหล่านี้มาใช้ได้อย่างสะดวกแล้วจะช่วยให้เราทำงานได้รวดเร็วขึ้นแน่นอนครับ

คีย์ลัดที่น่าสนใจสำหรับ Windows 7

Aero

Aero ถือว่าเป็นการนำความสามารถในการจัดการหน้าต่างและเดสก์ทอปมาใช้กับกราฟิกการ์ดได้อย่างน่าดูชม แน่นอนว่าลูกเล่นส่วนมากเราจะต้องเรียกใช้กับคีย์บอร์ดซึ่งคีย์ลัดของ Aero ก็ตามนี้เลย

1. Windows + Space

หน้าต่างทั้งหมดที่เปิดไว้จะใสทั้งหมดทำให้เรามองเห็น desktop ได้ง่ายยิ่งขึ้น

2. Windows + D

โชว์เดสก์ทอป (เหมือนเรากดปุ่ม show desktop)

3. Windows + Home

ใช้ Aero shake ที่จะทำให้หน้าต่างที่เหลือถูกย่อไปทั้งหมดยกเว้นหน้าต่างที่เราใช้งาน (หากใช้เมาส์ก็สามารถทำได้โดยการคลิกเขย่าหน้าต่างนั่นเอง)

4. Windows + ปุ่มซ้ายหรือขวา

ย้ายหน้าต่างไปติดด้านขวา ซ้าย หรือตรงกลาง

5. Windows + ขึ้นหรือลง

ย่อ/ขยายหน้าต่างที่เปิดอยู่

6. Windows + Shift + ปุ่มทิศทาง

ขยายหรือลดหน้าต่างในแนวตั้ง

7. Windows + Tab

ใช้ Aero flip

Desktop

1. Alt + Ctrl + Tab + ปุ่มทิศทาง

พลิกหน้าจอทั้งหมด

2. Alt + Tab

ปุ่มสามัญประจำบ้าน ย่อ/ขยายหน้าต่างนั่นเอง

3. Windows + T หรือ Windows + Shift + T

โฟกัสไปที่รายชื่อหน้าต่างด้านล่าง โดยทั้งสองปุ่มนี้จะเลื่อนไปขวาและซ้ายตามลำดับ

4. Windows + B

โฟกัสไปที่ปุ่ม Show hidden icons

5. Windows + เลข 1-9

ปุ่มนี้เป็นอีกตัวที่น่าจดจำ เพราะแทนที่เราจะใช้ alt+tab เลื่อนหาหน้าต่างไปเรื่อยๆ เราก็ใช้ปุ่มนี้เรียกหน้าต่างขึ้นมาได้เลย

6. Windows + Shift + เลข 1-9

เอาไว้เปิดโปรแกรมที่อยู่ในทาสก์บาร์ด้านล่างโดยจะเป็นการเปิดหน้าต่างขึ้นมาใหม่

7. Windows + Ctrl + เลข 1-9

เลือกหน้าต่างที่เปิดไว้ด้านล่าง ในกรณีที่เราเปิดซ้อนไว้หลายอันก็สามารถเลือกได้ด้วยโดยผ่านคำสั่งนี้

8. Windows + Alt + เลข 1-9

เปิด Jumplist ของหน้าต่างที่กำหนดไว้ด้านล่าง

ปุ่มอื่นๆ ที่น่าสนใจ

1. Windows + – หรือ +x

ซูมเข้าหรือซูมออกหน้าจอโดยใช้โปรแกรมแว่นขยาย

2. Windows + X

เปิด Windows Mobility Center เหมาะกับการใช้เครื่องโน๊ตบุ๊คนอกสถานที่เป็นอย่างยิ่งเลย

หวังว่าปุ่มที่กล่าวมาข้างต้นคงจะทำให้เราสามารถใช้งานได้คล่องขึ้นนะครับ ผมสามารถบอกได้ว่าคุณจะทำงานได้รวดเร็วกว่าเดิมแน่นอนหากใช้ปุ่มด้านบนเหล่านั้นได้คล่องทั้งหมด ลองเอาไปฝึกใช้กันดูครับ

ปัจจุบันผมคิดว่าท่านๆ ที่เข้ามาอ่านในเว็บแห่งนี้น่าจะใช้อินเตอร์เน็ตแบบ ADSL เสียเป็นส่วนใหญ่ ปัญหาที่มีมาทุกยุคทุกสมัยในการต่ออินเตอร์เน็ตคือคุณภาพในการใช้งาน ทั้งความเร็วที่อาจไม่ได้เร็วตามที่สมัครไว้ หรือปัญหาหลุดบ่อย สัญญาณหายเป็นต้น บทความนี้ผมอยากจะเอาเรื่องปัจจัยต่างๆ ที่เกี่ยวกับการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตแบบ ADSL ที่มีผลต่อคุณภาพในการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตมาอธิบายให้ทราบกันตามภาษาของผมเอง บางอย่างก็เป็นทฤษฎีที่ใช้ได้กับการเชื่อมต่อทุกรูปแบบ (mobile internet, satellite)

คุณภาพในการเชื่อมต่อหลักๆ ที่เรามักนึกถึงกันเป็นอันดับแรกเลยคือสื่อที่เรานำมาใช้ในการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต ซึ่งสิ่งที่ใช้ในการเชื่อมต่อของ ADSL นั่นก็คือสายทองแดงของโทรศัพท์นั่นเอง โดยระบบโทรศัพท์นั้นได้ใช้สายทองแดงมาเป็นระยะเวลานานแล้วตั้งแต่เมื่อเริ่มใช้ครั้งแรกโดยเทคโนโลยี ADSL คือการนำสายสัญญาณโทรศัพท์มาแบ่งเป็นช่วงสัญญาณที่มีช่วงเท่าๆ กันและใช้ช่องสัญญาณเหล่านั้นในการส่งหรือรับข้อมูล (ตรงนี้ผมไม่อยากอธิบายมากมายเพราะมีรายละเอียดที่ไม่ได้เกี่ยวกับบทความนี้เท่าไหร่นัก) แน่นอนว่าหากมีสัญญาณรบกวนเข้ามาในช่องสัญญาณเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นในช่วงความถี่ใดก็ตามทำให้คุณภาพในการเชื่อมต่อลดลงเนื่องจากต้องมีการสลับช่องสัญญาณเพื่อไปใช้ช่องอื่นๆ แทน

ค่าที่เราควรดูไว้สำหรับการเชื่อมต่อนั้นก็คือ (สามารถดูได้จากหน้าข้อมูลของ ADSL Router ในแต่ละรุ่น)

SNR (Signal-to-Noise Ratio)

ดูจากตัวย่อก็เดากันได้ไม่ยากว่าเป็นอัตราส่วนระหว่างสัญญาณที่ดีและสัญญาณที่เลว (ผมตั้งเองแหละ :p) โดยผลที่ได้ออกมาให้เราเห็นกันนั่นก็คือ สัญญาณดีนำมาหักลบกับสัญญาณเลว น่าเหล่านี้ควรจะมีมากๆ ไว้ดีที่สุด หมายความว่าการเชื่อมต่อของคุณจะไม่ค่อยเจอปัญหาข้อมูลเสียจนต้องดรอปทิ้ง ซึ่งเป็นปัญหาของการสะดุดหัวทิ่มของอินเตอร์เน็ต สำหรับค่าที่แนะนำคือ 30 ขึ้นไปโดยสามารถเทียบได้จากข้อมูลด้านล่างนี้

• 6bB. หรือต่ำกว่า -> ปัญหาหลุดบ่อยหรือบางครั้งไม่มีสัญญาณ
• 7dB-10dB. -> ใช้ได้ แต่อาจมีปัญหาหลุดเมื่อสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง
• 11dB-20dB. -> ถือว่าดี ไม่ค่อยมีปัญหาหลุด
• 20dB-28dB. -> เยี่ยม
• 29dB. หรือสูงกว่า -> สุดยอด

Router บางตัวไม่เอาข้อมูลเหล่านี้มาแสดงให้เห็นโดยตรง โดยอาจแสดงเป็นค่า SNR Margin ซึ่งก็สามารถใช้เทียบเคียงกับด้านบนได้เหมือนกันครับ ถึงจะไม่ใช่ค่าจริงๆ ก็ตาม

Line attenuation

ค่านี้เป็นค่าที่เกี่ยวกับความยาวของสายสัญญาณที่ลากมาจากตู้ที่ติดตั้งอุปกรณ์แยกสัญญาณ ซึ่งยิ่งน้อยก็คือยิ่งดี (กลับกันกับ SNR นะครับ) ซึ่งสื่ออย่างสายทองแดงก็มีความต้านทานภายในอยู่เช่นกัน ปกติแล้วความยาวสูงสุดที่ผู้ให้บริการจะอนุญาติให้ใช้บริการ ADSL ได้นั่นก็คือประมาณ 5 กิโลเมตร (แต่ก็แล้วแต่ผู้ให้บริการซึ่งบางทีค่าตรงนี้ก็อาจลดลงได้) นอกจากนี้ยังมีเรื่องของสภาพอากาศที่ทำให้ค่าตรงนี้ลดลงได้เช่นทองแดงมีการขยายตัวเมื่อโดนความร้อน ค่านี้เป็นค่านึงที่สำคัญในการเลือกความเร็วที่เราจะสามารถใช้ได้ และเป็นเหตุผลนึงที่ว่าทำไมคุณภาพของ ADSL จึงขึ้นอยู่กับระยะทางจากตู้แยกสัญญาณ งานนี้ใครอยู่ใกล้ๆ ค่านี้ก็จะน้อยและสามารถเลือกใช้ความเร็วได้สูงกว่านั่นเอง สำหรับตารางความสัมพันธ์ของค่านี้กับระยะทางและความเร็วสูงสุด (ในทางทฤษฏี) ก็มีดังนี้ครับ

กราฟแสดงความสัมพันธ์ของความเร็วสูงสุดต่อค่า line attenuation

นอกจากนี้ยังมีค่าอื่นๆ อีกมากมายที่มีแฝงอยู่เบื้องหลังค่าสองตัวนี้แต่จริงๆ สำหรับผู้ใช้งานทั่วไปก็ไม่ได้สำคัญมากมายนัก ดูเพียงค่าสองตัวนี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้วละครับ สำหรับวิธีการทำให้ค่าเหล่านี้ดีขึ้นมีหลายวิธี อย่างแรกเลยคือการเช็คจุดต่อสัญญาณภายในบ้านว่า

• ทำการต่อไว้ถูกต้องหรือไม่
• มีการลากผ่านสายไฟบ้างหรือเปล่า ถึงสายเหล่านี้จะเป็นสายคู่ตีเกลียวเพื่อลดสัญญาณรบกวนอยู่แล้ว แต่ก็อาจจะมีผลบ้างเช่นกันตามคุณภาพสายโทรศัพท์
• สายที่ใช้เก่าแล้วหรือยัง

นอกจากนี้คือเราต้องเช็คกับทางผู้ให้บริการอีกทางหนึ่งเพื่อทำการเปลี่ยนสายโทรศัพท์ภายนอก ในกรณีที่สายนั้นใช้มานานแล้วครับก็อาจจะได้คุณภาพสายสัญญาณที่ดีขึ้น ในกรณีที่หากเราใช้ความเร็วสูงๆ แล้วเจอปัญหาหลุดบ่อยๆ หรือสัญญาณขาดๆ หายๆ ก็อาจต้องแจ้งให้ผู้บริการนั้นลดความเร็วสูงสุดลงเพื่อลดโอกาสการเกิดสัญญาณรบกวนลง

หวังว่าบทความนี้คงให้ความรู้กันบ้างไม่มากก็น้อย ใครมีความคิดเห็นอย่างไรหรือสงสัยตรงจุดก็สามารถ comment ได้ด้านล่างครับผม

โปรแกรมช่วยดาวน์โหลด เป็นโปรแกรมที่ปัจจุบันอาจดูไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่สำหรับหลายคนในปัจจุบัน (เพราะคุณภาพอินเตอร์เน็ตนั้นดีขึ้นกว่าเดิมมาก) แต่ถึงตอนนี้ยังไงก็ยังได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่อง และเป็นโปรแกรมสามัญประจำเครื่องที่ทุกคนควรมี

โปรแกรมช่วยดาวน์โหลดนั้นจะใช้หลักการทำงานแบบหลักๆ คือการดาวน์โหลดไฟล์ต่างๆ มาเก็บไว้บนคอมโดยใช้หลักการแยกเป็นส่วนๆ ข้อดีคือสามารถแบ่งจำนวนการเชื่อมต่อให้ดาวน์โหลดแบบขนานคู่กันไปหลายๆ ส่วนทำให้ดาวน์โหลดได้เร็วขึ้นกว่าเดิมมาก และฟีเจอร์ที่สำคัญมากอีกอย่างคือการกลับมาดาวน์โหลดต่อได้นั่นเอง โดยโปรแกรมพวกนี้จะมีทั้งแบบเสียเงินและแบบใช้งานได้ฟรี โปรแกรมเสียเงินส่วนมากก็ทราบกันอยู่ว่ามีหลายตัวที่ประสิทธิภาพสูงๆ เช่น Internet Download Manager (IDM) ยอดนิยมของคนไทย (ที่แคร็กกันกระจุยกระจาย), Download Accelerator Plus, Mass Downloader (ตัวนี้ผมชอบที่สุด) สำหรับบทความนี้ผมจะมาแนะนำของฟรีไม่ผิดลิขสิทธิ์แทน ลองไปดูกันเลยดีกว่า

1. Flashget ไม่ต้องสงสัยอะไรเลยเกี่ยวกับโปรแกรมตัวนี้ Flashget เป็นโปรแกรมที่ประสิทธิภาพสูงตัวนึงและมีประวัติที่ยาวนานนับสิบปี นับตั้งแต่เวอร์ชั่นแรกที่ใช้ชื่อว่า Jetcar เป็นโปรแกรมช่วยดาวน์โหลดที่ทำให้ชีวิตการใช้อินเตอร์เน็ตแบบ 56K ของเราในสมัยนั้นดีขึ้นกว่าเดิมมากและเป็นโปรแกรมที่ทำให้ดาวน์โหลดไวขึ้นถึงสิบเท่าเพราะการแยกส่วนเป็นโปรแกรมแรกๆ ถึงปัจจุบันจะดูเนิบนาบแต่ก็เป็นโปรแกรมที่ผมยังใช้ติดเครื่องอยู่ตลอดเวลา และที่สำคัญมันใช้งานได้ฟรี

โปรแกรมตัวนี้ฟีเจอร์อาจดูไม่โดดเด่นมาก แต่สำหรับผมการใช้มันควบคู่กับ Flashgot บน Firefox แค่นี้ก็เพียงพอและทำได้แทบทุกอย่างแล้วครับ

2. DownThemAll! อันนี้อาจจะมีข้อจำกัดไปนิดนึงเพราะว่ามันเป็น Firefox Extension แต่ก็เป็นโปรแกรมตัวนึงที่ใช้งานได้ง่ายมากและติดมากับตัว Firefox เลย เหมาะกับการดาวน์โหลดแบบไม่ซีเรียสมากมายเนื่องจากมันผูกกับโปรเซสของ Firefox เวลามันอืดแล้วอาจทำให้น่าหงุดหงิดได้ แต่ก็เป็นโปรแกรมอีกตัวที่กะทัดรัดและน่าโหลดมาใช้หากไม่อยากติดตั้งโปรแกรมแยกต่างหาก

3. JDownloader ตัวนี้เป็นโปรแกรมช่วยดาวน์โหลดเฉพาะของสำหรับสาวกนักโหลดไฟล์ตามเว็บฝากไฟล์ต่างๆ เพราะโปรแกรมตัวนี้รองรับการทำงานของเว็บฝากไฟล์ดังๆ แทบทุกเว็บ ปัญหาเรื่องการรอกดดาวน์โหลด การใส่ captcha ก็จะหมดไปเนื่องจากตัวนี้จะถอดรหัสให้หมด (แต่บางเว็บก็ต้องใส่เองนะจ๊ะ) ที่สำคัญสามารถเช็คได้ว่าไฟล์ไหนโหลดได้หรือไม่ได้อีกต่างหาก และสามารถสั่งแตกไฟล์เองเมื่อโหลดครบหรือสั่งปิดเครื่องก็ยังได้ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวที่นึกออกคือ โปรแกรมตัวนี้ค่อนข้างช้าในเรื่องของการทำงาน (เพราะเขียนโดยใช้ภาษาจาวา)

4. Orbit Downloader สำหรับคนชอบโหลดไฟล์วิดีโอไม่ว่าจะจากโปรโตคอลไหนๆ หรือเว็บอะไรตัวนี้เป็นโปรแกรมที่น่าสนใจมากตัวนึงเพราะฟีเจอร์การดาวน์โหลดที่บอกไปข้างต้นคือตัวชูโรงของโปรแกรมตัวนี้ รองรับโปรโตคอลเยอะมาก (HTTP, RTSP, MMP, RTMP, ETC.) เรียกว่าคุณดูหนังผ่านตัวไหนตัวนี้โหลดได้แทบหมดทุกตัวจริงๆ และดาวน์โหลดอะไรที่ streaming มาได้เกือบทั้งหมด ใครชอบด้านนี้ลองดูครับ เบาเครื่องด้วยนะเออ

5. MDownloader สำหรับคนที่อาจรับไม่ได้กับความอืดของ JDownloader ตัวนี้อาจเป็นคำตอบสำหรับคุณ แต่ฟีเจอร์มันก็น้อยลงเช่นกันโดยรองรับเพียงไม่กี่เว็บในตอนนี้ แต่ก็เป็นโปรแกรมช่วยดาวน์โหลดอีกตัวที่กำลังมาแรงและน่าจะพัฒนาได้ไปอีกไกลในอนาคตครับ

สำหรับผมเองใช้ Flashgot + Flashget + JDownloader แค่นี้แทบครบเครื่องในระดับนึงแล้วล่ะ ใครมีโปรแกรมตัวอื่นๆ ก็สามารถแนะนำได้ในช่อง comment ด้านล่างนะครับ

ปัจจุบัน LCD TV เป็นทีวีอีกแบบที่ได้รับความนิยมอย่างมากขึ้นเรื่อยๆ ตามสมัยนิยม ด้วยเหตุผลหลายประการเช่นราคาที่ถูกลงมาเรื่อยๆ  ดีไซน์ที่สวยงามและปัจจุบันภาพวิดีโอแบบความละเอียดสูงพบเจอได้ง่ายมากๆ ต่างกับสมัยสามสี่ปีก่อนลิบลับ

บทความนี้เนื้อหานำมาจากเว็บไซต์ Gizmodo ซึ่งผมนำมาเรียบเรียงใหม่ให้กลายเป็นภาษาไทย ซึ่งเคล็ดลับหรือเทคนิคการเลือกซื้อสินค้าประเภทนี้ปัจจุบันผมว่าเป็นเรื่องที่มีคนนิยมถามกันเป็นจำนวนมากในอินเตอร์เน็ต ว่ารุ่นไหนดี หรือวิธีการเลือกซื้อควรจะทำยังไง ซึ่งเนื้อหาพวกนี้สามารถนำไปใช้ในการเลือกซื้อ LCD monitor ได้ด้วย เอาเป็นว่าไปดูกันเลยดีกว่า

Samsung LCD TV Website

คำแนะนำเบื้องต้น

1. สเปคที่ออกมาจากผู้ผลิตส่วนมากล้วนเกินจริง และไม่สามารถนำไปใช้ในการประกอบการตัดสินใจเพียงอย่างเดียวได้ ควรใช้สเปคจากผู้ผลิตในการเปรียบเทียบภายในยี่ห้อเดียวกันเท่านั้น ไม่ควรนำไปเปรียบเทียบต่างยี่ห้อเนื่องจากบางผู้ผลิตมีมาตรฐานการวัดที่แตกต่างกันมากมาย (และส่วนมากเรามักจะไม่ทราบ)
2. ทำการบ้านโดยการเก็บข้อมูลต่างๆ เช่นรีวิว หรือข้อคิดเห็นจากคนอื่นๆ ให้มากที่สุด และหาข้อมูลจากแหล่งที่เป็นกลางเพื่อใช้ในการประกอบการตัดสินใจ สำหรับเว็บไซต์ในไทยส่วนมากจะให้ข้อมูลในรูปแบบของสังคมหรือ community เสียมากกว่าที่จะเป็นฐานข้อมูล การตัดสินใจผมเลยแนะนำให้หาบอร์ดที่คุยกันแบบกลางๆ ไม่แยกยี่ห้อ จะได้ผลที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือกว่าครับ
3. เข้าไปหาข้อมูลจากเว็บไซต์ผู้ผลิตและอ่านข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียดและรอบคอบ หากเว็บไซต์นั้นๆ มีคู่มือการใช้งานให้ดาวน์โหลดด้วยก็จะยิ่งดีเพราะเป็นหนึ่งในการศึกษาการใช้งานของเครื่องที่ดีที่สุด
4. คำแนะนำแบบลัดสุดๆ คือให้เลือกซื้อ plasma TV หากต้องการดูในห้องมืด และเลือก LCD TV หากต้องการดูในห้องสว่างๆ (ดูจากการใช้งานทั่วไปของคุณ)
5. เลือกร้านที่จะเข้าไปซื้อ จำไว้ว่าร้านจะมีหลายๆ รูปแบบไล่จากร้านขนาดใหญ่เช่นตามห้างต่างๆ ที่มีทีวีให้เลือกมากมาย ไล่ไปจนถึงร้านเล็กๆ ที่เปิดตามอาคารพาณิชย์ที่มีความเชี่ยวชาญ แต่จงคิดไว้อย่างนึงว่า ร้านที่มีขนาดใหญ่ กฎเกณฑ์ประเภท “ดูได้แต่ห้ามจับ” ก็จะยิ่งเยอะตามไปด้วย

เมื่อเดินเข้าไปในร้าน

1. ในร้านเกือบร้อยทั้งร้อยจะเปิดเดโมเพื่อโชว์ความสามารถของโทรทัศน์ ซึ่งเดโมเหล่านี้ถูกออกแบบมาให้ดูตื่นตาตื่นใจเป็นทุนเดิม ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเดโมพวกนี้คุณภาพอาจจะไม่ค่อยดีเลิศสุดเกจเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังดีที่เค้าเปิดให้ดูทุกตัวเหมือนๆ กันก็พอเปรียบเทียบกันได้
2. หากเดโมที่โชว์เป็นภาพแอนิเมชั่น ให้มองข้ามจุดนี้ไปเนื่องจากภาพเหล่านี้เป็นภาพสังเคราะห์ ทีวีที่มีสีสดที่สุด ความสว่างสูงสุดก็จะได้เปรียบไปโดยปริยาย หากต้องการเลือกและพิจารณาจากสีที่ถูกต้อง แนะนำให้หลีกเลี่ยงการพิจารณาจากภาพคอมพิวเตอร์กราฟิก หาภาพทั่วๆ ไปมาเทียบดูจะเป็นความคิดที่ดีกว่า
3. ในร้านส่วนมากทีวีมักไม่ได้ถูกปรับอย่างถูกต้อง และไม่สามารถตัดสินได้จากสายตาของคุณ เช่นหากไปเจอทีวีที่ภาพไม่ดี อาจคิดได้สองแง่คือมันอาจเป็นทีวีที่ดีแต่ไม่ได้รับการปรับที่ถูกต้อง หรือไม่มันก็เป็นทีวีที่ไม่ดีเท่าไหร่และภาพที่เห็นนั่นก็คือสุดความสามารถของมัน (เรียกว่าขุนกันสุดๆ) ถ้าหากไปเจอตัวที่ภาพดูดี ก็หมายความว่าภาพอาจจะดียิ่งขึ้นไปอีก หากได้รับการปรับอย่างถูกต้องหรือใช้เครื่องมือปรับแต่งสี ซึ่งจะสังเกตได้ว่าส่วนมากมักจะขายดีและมีกำไรเยอะ
4. ตัวจ่ายการแสดงผลที่ใช้ในร้านจะมีทั้งแบบดิจิตอล และอนาล็อก ซึ่งร้านส่วนมากมักใช้แบบอนาล็อกเพราะมีราคาที่ถูกกว่า และแน่นอนว่าแบบอนาล็อกจะให้ภาพที่คุณภาพไม่ดีเท่าไหร่นักในความละเอียดสูงๆ ฉะนั้นควรพิจารณาด้วยว่าร้านที่คุณไปดูใช้แบบไหนครับ
5. ร้านส่วนมากมักมีแสงที่ค่อนข้างสว่างกว่าตามบ้านทั่วไป และเป็นแสงที่ไม่ใช่แสงปกติในการรับชมทีวี การรับชมทีวีที่พิจารณาคุณภาพได้ดีที่สุดคือการพิจารณาในบริเวณที่แสงน้อย จึงควรคำนึงถึงเรื่องเหล่านี้ไว้ด้วย
6. ควรพิจารณาจอในตำแหน่งด้านหน้าจอแบบตรงๆ เนื่องจากจอพวกนี้หากมองในมุมมองที่ต่างกันจะมีผลด้วย
7. หากเทียบกันตัวต่อตัวระหว่างหลายๆ จอ แน่นอนว่าในความคิดของเราจอที่มีสีสด และสว่างที่สุด จะเป็นจอที่น่าซื้อและดูดีที่สุด และจอที่มีสีสันเป็นธรรมชาติสีมักจะซีดกว่า ก่อนพิจารณาตรงจุดนี้อยากให้ลองเช็คเรื่องโหมดการแสดงผลของจอด้วย เนื่องจากทีวีส่วนมากที่มาจากโรงงานจะตั้งโหมดส่วนมากไว้ที่ vivid หรือโหมดสีสดทำให้การตัดสินใจของเราผิดพลาดได้

แล้วควรทำอย่างไร?

1. การใช้ภาพเคลื่อนไหวไม่ได้เป็นสิ่งที่เหมาะที่สุดในการพิจารณาภาพเสมอไป เนื่องจากภาพเหล่านี้มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สิ่งที่ดีที่สุดคือการนำภาพนิ่งมาใช้ในการเปรียบเทียบ และควรมองจากมุมมองที่ต่างกันด้วย เพราะหลายจออาจมีปัญหาเรื่องมุมมองด้วยเช่นกัน
2. ร้านเล็กๆ ส่วนมากจะให้เรานำแผ่นหนังของตัวเองไปทดสอบได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีว่าเราควรจะได้ภาพออกมาเป็นอย่างไรในมุมมองของหนังเรื่องโปรด ควรหาหนังไปสักสองสามแผ่นเพื่อทำการทดสอบโดยใช้ฉากที่เราชอบหรือดูเป็นประจำในการพิจารณา สำหรับเรื่องนี้ผมแนะนำให้หาหนังหลายๆ แนว เช่นแนวชีวิต ทิวทัศน์สวยๆ หรือจะหาแนวบู๊ที่มีการเคลื่อนไหวรวดเร็ว เพื่อทดสอบเรื่อง response time ของจอก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน ส่วนหนังชมพูคงไม่ต้องเอาไป เพราะอาจโดนรวบได้ 555
3. อีกแนวทางที่เป็นไปได้กว่าคือการนำ USB Flashdrive ที่มีภาพของเราเองหรือภายในครอบครัวติดไปด้วย เพราะจอปัจจุบันต่างมีพอร์ท USB และสามารถชมภาพได้ภายในตัวเครื่องเลย อีกการเอาภาพที่เราคุ้นเคยมากๆไป เพราะเราคุ้นเคยกับภาพเหล่านั้นทั้งสีสันและรายละเอียด ทำให้เราสามารถเลือกได้สะดวกและเที่ยงตรงกว่าเดิมด้วย
4. คุยกับคนขายว่าสามารถให้คุณเล่นรีโมทได้หรือไม่ หากเล่นได้ก็น่าจะลองทำความคุ้นเคยกับตัวรีโมท และตัวเมนูในเครื่องว่าเหมาะกับเราหรือไม่อย่างไร
5. หากคุณมีความรู้พอสมควร ลองปรับแต่งสีดูเลยโดยเทียบกับหนังหรือภาพที่คุณนำมานั่นละ ว่าคุณสามารถปรับแต่งสีหรือคุณภาพของภาพให้ถูกใจตัวเองได้หรือไม่

จะเลือกจอโดยดูจากอะไรดี?

1. แสงสะท้อนของจอ พยายามหลีกเลี่ยงจอประเภท glossy หรือที่เรียกกันภาษาบ้านๆ คือจอกระจก เว้นเสียว่าคุณจะดูในที่มืดเสียเป็นส่วนใหญ่ หากจะเลือกจอแบบนี้ให้ดูด้วยว่ามีอาการภาพเป็นคลื่นๆ หรือไม่เนื่องจากบางครั้งการติดจออาจทำได้ไม่ค่อยดีจึงทำให้เกิดปัญหา วิธีการเช็คคือใช้ภาพสีดำล้วนและมองจากมุมมองที่ต่างๆ กัน
2. เช็คระดับสีดำของจอหรือการเล็ดลอดของแสง backlight ในขณะที่จอภาพแสดงสีดำด้วย (ถึงแม้ว่าอาจจะเช็คยากนิดนึงเนื่องด้วยเหตุผลเรื่องแสงสว่างภายนอก) และอย่าลืมเช็ค dead pixel รวมถึงคุณภาพการประกอบของจอด้วย
3. ดูเรื่ององศาการมองของภาพในมุมมองที่แตกต่างกัน ควรหาภาพที่มีสีสันหลากหลายเพื่อเช็คว่ามีสีไหนที่มีการเพี้ยนบ้างเมื่อเราเปลี่ยนมุมมอง ซึ่งปัญหาพวกนี้จะเจอมากในจอประเภท LCD แต่กลับ plasma ปัญหาพวกนี้แทบไม่มีให้เห็น ให้ลองเปลี่ยนมุมมองจากแนวตั้งและแนวนอนเพื่อทดสอบด้วย
4. จอ LCD แบบ IPS (In-Plane Switching) เป็นจอที่มีคุณภาพสูงที่สุดในบรรดาจอ LCD และมีปัญหาเรื่ององศาการมองน้อยมากแต่สิ่งที่เป็นจุดอ่อนของจอตัวนี้คือระดับภาพสีดำที่น้อยกว่าประเภทอื่นๆ หากซื้อจอประเภทนี้ควรเช็คระดับภาพสีดำให้ละเอียดด้วย
5. จอบางตัวจะมีปัญหากับภาพที่มีความสว่างสูง ซึ่งเป็นปัญหาที่อาจทำให้ส่วนที่เป็นส่วนไฮไลท์ของภาพ (ส่วนที่มีความสว่างสูงของภาพ) นั้นรายละเอียดหายไป (กลายเป็นภาพสีขาวสว่างจ้า) วิธีการทดสอบคือให้หาภาพที่มีส่วนไฮไลท์ที่มีความสว่างสูง แต่ยังมีรายละเอียดครบถ้วนไปเปิด หากมองไม่เห็นรายละเอียดบนส่วนนั้นบนหน้าจอ ให้ลองปรับลด contrast ลงมา หากยังมองไม่เห็นรายละเอียดที่หายไป ให้มองข้ามจอตัวนั้นไปเลย
6. จอบางตัวมีเสียงที่อาจเกิดจากส่วน power supply หรือส่วนพัดลมระบายอากาศ ควรเช็คเรื่องเหล่านี้ด้วยถึงแม้ว่าจะยากไปสักนิดในการเทสตามห้างเนื่องจากเสียงรอบข้างที่รบกวน

หวังว่า 23 เทคนิคนี้คงจะมีประโยชน์สำหรับในการเลือกบ้างไม่มากก็น้อยครับ สุดท้ายผมอยากจะบอกว่า “Believe Your Eyes” หรือเชื่อสายตาคุณเองเป็นสิ่งที่ดีที่สุดครับ

อยากจะเขียนเรื่องนี้มานานแล้วตั้งแต่บอลโลกเริ่มใหม่ๆ แต่ก็ไม่มีโอกาสเสียที มาถึงตอนนี้ก็ยังมีเวลาอีกสองอาทิตย์กว่าๆ หวังว่าคงยังไม่ช้าไป :p

ฟุตบอลโลกคราวนี้เป็นฟุตบอลโลกที่มากับเทคโนโลยีใหม่ๆ สมกับเป็นจุดเปลี่ยนของเทคโนโลยี ที่เด่นที่สุดคือเกี่ยวกับภาพและการถ่ายทอดสดนั่นละ สำหรับใครที่อดหลับอดนอนดูกันแทบทุกวัน จะเห็นได้ว่ารอบนี้ภาพดูดีกว่าเดิมเยอะ เรียกว่าภาพช้ามีแทบทุกมุมมองให้ดูจริงๆ และเป็นแบบ super-slow-motion อีกด้วย ดังนั้นบทความนี้จะเอาข้อมูลเกี่ยวกับกล้องและเทคโนโลยีที่ใช้ครั้งนี้มาให้ดูกัน

ปีนี้ Sony ที่เป็นสปอนเซอร์ใหญ่นำเทคโนโลยีใหม่ๆ โดยเฉพาะ 3D เข้ามาใส่ในการแข่งขันครั้งนี้เรียกว่าเต็มเหนี่ยว โปรโมทเสียแทบทุกสื่อเลยทั้งด้านวงการหนัง หรือวงการเกมก็ไม่เว้น ด้วยแคมเปญที่ชื่อว่า 3D World Created by Sony

ในการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งนี้ก็เช่นกัน Sony ขนเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้าไปในการแข่งขันครั้งนี้อย่างมากมาย แน่นอนว่าการถ่ายทอดครั้งนี้จะถ่ายเป็นสามมิติด้วย แต่ก็เฉพาะในบางประเทศเท่านั้น (อย่างน้อยคือในสหรัฐฯและสเปน) ซึ่งกล้องที่ใช้ในการถ่ายทอดครั้งนี้คือกล้องโมเดล HDC-1500 ที่เป็นกล้องระดับโปรของโซนี่ราคาล้านกว่าบาท (ไม่รวมอุปกรณ์อื่นๆ ถ้ารวมก็หลายล้านอยู่)

ชุดธรรมดาของ Sony HDC-1500

สำหรับสเปคของตัวนี้ก็มิใช่ธรรมดา โดยผมจะไม่เอารายละเอียดมาลงมากนัก (เพราะผมไม่ใช่ผู้คร่ำหวอดในวงการถ่ายทำภาพยนตร์และสเปคมันยุ่บยั่บน่าปวดขมอง) แต่ผมสรุปให้แบบรวบรัดเอาเป็นว่ามันสามารถถ่ายภาพในระดับ HD ที่ได้คุณภาพของภาพในระดับที่เรียกว่าเยี่ยมยอดและสัญญาณรบกวนต่ำมากในระดับเฟรมเรต 60 เฟรมต่อวินาที และแน่นอนว่าหากจะถ่ายแบบสามมิติก็ต้องใช้กล้องสองตัว (ตัวนึงแทนตาข้างซ้าย อีกตัวแทนด้านขวา)  ส่งเข้าตัวประมวลผล MPE-200 ที่มีแยกต่างหาก

3D Production System Diagram

Sony MPE-200 Image Processor

สำหรับ MPE-200 จะเป็นตัวประมวลผลภาพจากสองกล้องให้ออกมาเป็น 3 มิติด้วยจะดำเนินการทุกอย่างทั้งการชดเชยให้ภาพมีคุณภาพที่เท่าเทียมกัน (สำหรับการทำภาพ 3 มิติจำเป็นที่ต้องให้ภาพจากสองกล้องมีคุณภาพหรือการตั้งค่าเช่น ความสว่าง สีสันหรือความคมชัดที่เท่ากัน) สำหรับการประมวลผลพลังก็เหลือเฟือเพราะหัวใจของมันก็พอจะเดากันออกเพราะใช้ Cell Processor เป็นขุมพลังหลัก หลังจากนั้นก็จะส่งเข้าสู่ switcher เพื่อทำการตัดต่อลำดับภาพต่อไป

ถึงบอลโลกคราวนี้เราจะได้ดูกันแบบ HD กันแล้วแต่ครั้งหน้าหาก LCD(LED) TV 3D มีราคาที่ถูกลงเมื่อไหร่และแพร่หลายกันอย่างกว้างขวางเท่ากับ LCD TV ในตอนนี้เราก็อาจจะได้เห็นบอลโลกครั้งหน้ากันแบบสามมิติก็ได้ เพราะอะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ในอีกสี่ปีข้างหน้า สำหรับผมเองถือว่าเทคโนโลยีจะก้าวไปอีกเยอะเลยทีเดียว (ลองเทียบกับสี่ปีที่แล้วก็ได้ครับ ว่าเทคโนโลยีต่างๆ เทียบกับปัจจุบันมันกระโดดไปเยอะแค่ไหน)

ถึงในยุคนี้เครื่องคอมพิวเตอร์แบบนึงที่ขายดีที่สุดก็คือแบบพกพา หรือที่เรียกกันว่า notebook หรืออีกแบบเช่น netbook ก็ขายดีไม่แพ้กัน สังเกตได้ว่ายอดขายในแต่ละเดือนก็ยิ่งทำยอดขายได้มากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเป็นช่วงเทศกาลงานคอมอย่าง commart บ้านเราสังเกตได้ว่าขาออกจากงานมีแต่คนหิ้ว notebook กลับบ้านกันเป็นแถบๆ

ซึ่งผู้ใช้งานเหล่านั้นส่วนมากแล้วผมคิดว่าก็เป็นผู้ใช้งานทั่วไปที่อยากจะได้คอมพิวเตอร์มาใช้งานสักเครื่อง ส่วนที่เหลือจากนั้นคือผู้ที่มีความรู้ด้านนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สุดท้ายเมื่อเครื่องพวกนี้ออกไปสู่ผู้ใช้เป็นจำนวนมาก แน่นอนว่าปัญหาที่ตามมานั้นก็ย่อมมากตามไปด้วย หนึ่งในปัญหานั้นก็คือ “จะทำยังไงให้ battery notebook นั้นใช้ได้นานๆ โดยที่ไม่เสื่อม?” ผมเห็นหลายคนต่างสงสัยกันในคำถามนี้มากมาย บางคนอาจจะเพิ่งซื้อมาหรือไม่ก็ battery เสื่อมไปแล้วถึงต้องเข้ามาถาม แน่นอนว่าแบตก้อนนึงก็ไม่ใช่ถูกๆ หลักพันสองพันทั้งนั้นครับ บทความนี้ผมจะพาลงลึกไปหาวิธีการที่จะช่วยรักษา battery notebook ให้อยู่กับเราไปนานๆ และใช้งานได้มีประสิทธิภาพสูงสุด ก่อนอื่นมาเข้าประเด็นแรกกันก่อน

ส่วนไหนของเครื่อง Notebook ที่กินไฟมากที่สุด ?

หลายคนอาจคิดว่าเป็นตัว Graphic Card หรือ CPU แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ส่วนที่กินมากที่สุดจอ LCD นั่นเอง ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ก็ไม่ได้มาแบบลอยๆ แต่เป็นข้อมูลจากวิศวกรของ Microsoft ที่พัฒนา Windows 7

อีกส่วนที่คุณไม่อาจมองข้ามได้เลยคืออุปกรณ์ที่ใช้ไฟเลี้ยงทั้งหลายจากพอร์ท USB เช่น mouse, flash drive รวมถึง harddisk ด้วย ยิ่งเป็นแบบ portable (2.5 นิ้ว) ที่นิยมใช้กันในปัจจุบันยิ่งกินกันเข้าไปใหญ่หากคุณเสียบทิ้งไว้โดยที่ไม่คิดจะใช้งานมัน ซึ่งข้อมูลตรงนี้จะเกี่ยวข้องกับส่วนต่อไปคือการปรับแต่ง notebook ให้กินพลังงานน้อยที่สุด

เทคนิคการปรับแต่งให้ Notebook ใช้พลังงานน้อยที่สุด

- ปิดการเชื่อมต่อที่ไม่ได้ใช้งานทิ้งให้หมด

สิ่งแรกที่ควรทำคือดูว่าปัจจุบันการเชื่อมต่อที่คุณใช้อยู่นั้นมีอะไรบ้าง เช่นปัจจุบันหากคุณไม่ได้ใช้อะไรเลยทั้ง wireless, bluetooth ก็ปิดมันซะให้หมด ส่วนวิธีปิดนั้นหากเครื่อง notebook ของคุณไม่มีปุ่มที่เอาไว้ปิดก็สามารถเข้าไปในหน้าต่าง Network Sharing Center (หรือ Network Connections ใน Windows XP) คลิกขวาที่สัญลักษณ์ที่ไม่ต้องการใช้งานแล้วเลือก Disable ให้หมด ตอนจะกลับมาใช้ก็อย่าลืมกลับมา Enable ด้วยละ เดี๋ยวจะนึกว่า wireless พังซะอีก

ส่วน Bluetooth หากมีโปรแกรมรันอยู่ด้านขวาล่างของจอก็คลิกขวาแล้วเลือก disable ไปซะ (ส่วนมากโปรแกรมจะมีคำสั่งนี้อยู่แล้ว) เท่านี้ก็ประหยัดไปได้เปราะนึง

- เปิดเฉพาะโปรแกรมที่ต้องการใช้เท่านั้น

โปรแกรมตัวไหนที่ไม่ใช้ก็ปิดไปให้หมดเท่านั้นเอง เพราะการที่เปิดโปรแกรมเหล่านี้ทิ้งไว้เบื้องหลัง หมายความว่ามันก็แอบใช้พลังงานเครื่องคุณในการประมวลผลและรักษาสถานะของตัวมันเองด้วย ฉะนั้นตัวไหนไม่ได้ใช้ ก็ปิดๆ ไปซะ ที่สำคัญเครื่องคุณจะเร็วกว่าเดิมอีกด้วย

- ปรับแต่ง power options

อีกส่วนที่หลายคนไม่ค่อยปรับกันเท่าไหร่ กับออปชั่น power options ในตัววินโดวส์ที่อนุญาตให้เราปรับแต่งได้ว่าเวลาที่เราไม่ได้ใช้งานคอมพิวเตอร์ หรือพูดง่ายๆ คือปล่อยให้มันอยู่ว่างๆ เราสามารถตั้งให้มันหรี่ไฟของจอลง หรือปิดจอเพื่อรักษาพลังงาน หรือถ้าให้สุดๆ ไปกว่านั้นคือตั้งให้ปิดเครื่องไปเลยก็ได้ ส่วนนี้คือส่วนหนึ่งที่แนะนำให้ทำเนื่องจากการตั้งปิดจอไว้ทำให้เราประหยัดพลังงานได้อีกมากจริงๆ

- ลดความสว่างของจอลง

อีกหนึ่งวิธีที่ทำได้ง่ายๆ เช่นกัน หากเราไม่ได้ทำงานที่ซีเรียสมากเช่นตัดต่อกราฟิกที่อาจจะต้องใช้จอสว่างๆ เพื่อเช็คสี เราอาจหรี่จอลงมาให้สว่างน้อยลงกว่าเดิมได้เพื่อประหยัดพลังงานมากกว่าเดิม แต่ต้องปรับให้อยู่ในระดับที่ดูแล้วสบายตานะครับ ไม่งั้นประหยัดไฟกับสายตาเสียคงไม่คุ้ม

- ใช้ hibernate แทนการ standby ในขณะที่พับฝา

บางครั้งเราทำงานอยู่แต่มีเหตุต้องย้ายเครื่องไปใช้งานที่อื่นจนทำให้เราต้องพับฝาลงชั่วคราว เครื่องส่วนมากมักจะตั้งไว้ให้เข้าโหมด standby เพื่อระงับการใช้งานไว้ชั่วคราว ซึ่งวิธีแบบนี้ไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะปิดไว้เป็นระยะเวลานานๆ การปรับแต่งให้เข้าโหมด hibernate ไปเลยดูเข้าท่ากว่าเพราะโหมด hibernate ไม่ได้ใช้พลังงานเลยในระหว่างที่พับฝา (เพราะเครื่องมันดับสนิทไปแล้ว) ในขณะที่โหมด standby ยังกินพลังงานของเครื่องอยู่เรื่อยๆ

เกี่ยวกับ battery ของ notebook

ปัจจุบัน battery ของ notebook นิยมใช้แบตชนิดลิเทียมไอออน  (Li-ion) เหตุผลเพราะให้กำลังไฟที่ดีเมื่อเทียบกับน้ำหนักและมี memory effect ที่น้อยอีกด้วย สิ่งที่ควรคำนึงถึงของการใช้ battery ประเภทนี้คือ

- ไม่ควรใช้งานจนเครื่องดับไปเอง (หรือเรียกได้อีกอย่างคือไม่ควรใช้งานให้จนไม่มีไฟเหลือในตัว battery) เนื่องจากจะทำให้ประจุไอออนนั้นลดจำนวนลงจนส่งผลให้เก็บไฟได้น้อยลงในการชาร์จครั้งหลังๆ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เราสามารถใช้งาน notebook ได้สั้นกว่าที่ควรจะเป็น อันเป็นที่มาของอาการที่เรียกว่าแบตเสื่อมนั่นละ ฉะนั้นการมีความเชื่อแบบเดิมๆ ว่าควรใช้ให้หมดจรดไปเลยแล้วค่อยชาร์จนั้นไม่สามารถใช้กับแบทประเภทนี้ได้ (แบทที่ควรใช้ให้หมดแล้วจึงชาร์จจะเป็นแบทแบบเก่าประเภทนิกเกิลแคดเมียม (Ni-cd) หรือแบบนิกเกิล เมทัลไฮดราย (Ni-mh) เท่านั้น)

- ควรชาร์จเมื่อประจุต่ำกว่า 30% เพื่อรักษาระดับไอออนของ battery ให้อยู่ในระดับเดิม

- หลีกเลี่ยงความร้อน ความร้อนเป็นศัตรูตัวฉกาจของ battery ประเภทนี้ อาจทำให้แบตเสื่อมเร็วกว่าที่ควรจะเป็นหากปล่อยให้โดนความร้อน ไม่ว่าจะเป็นความร้อนจากแสงแดด หรือความร้อนจากตัวเครื่องบางรุ่น

- รีเซ็ท power guage ของแบตทุกๆ การชาร์จ 30 ครั้ง อันนี้เป็นคำแนะนำของโปรแกรม batterycare ที่แนะนำให้ทำการรีเซ็ททุกๆ การชาร์จ 30 ครั้งเพื่อให้ battery สามารถบอกระดับพลังงานได้ถูกต้อง หากคุณใช้ notebook แล้วเกิดปัญหา battery หมดก่อนที่แจ้งไว้ (เช่นเหลือ 10% แต่เครื่องดับไปแล้ว) ก็ให้ลองใช้วิธีนี้ดู

1. ชาร์จแบตให้เต็ม
2. ไปตั้งให้ระบบทำการ hibernate เมื่อแบตใกล้หมด
3. ถอดสายชาร์จออกแล้วใช้งานไปเรื่อยๆ จนกว่าเครื่องจะ hibernate ไปเอง
4. ทิ้งไว้ 5 ชั่วโมง
5. ชาร์จให้เต็ม แล้วใช้งานตามปกติ

วิธีทั้งหมดนี้เป็นวิธีที่ทำได้ง่ายๆ ไม่ยาก และทำให้สามารถใช้งาน battery ของ notebook ได้เป็นระยะเวลายาวนานขึ้น โดยที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อใหม่ก่อนเวลาอันควร วิธีพวกนี้สามารถประยุกต์ใช้กับอุปกรณ์ที่ใช้ battery ประเภทเดียวกันได้อีกด้วย

หรือหากท่านมีวิธีอะไรเพิ่มเติม หรือข้อสงสัยตรงไหนสามารถใช้กล่อง comment ด้านล่างเพื่อแนะนำหรือสอบถามได้ครับ

รีวิวตัวนี้เขียนไว้เล่นๆ ประมาณเดือนที่แล้ว เรียกว่าดองไปเดือนนึงเต็มๆ กว่าจะได้เอามาลง :p

สำหรับคนที่อยากจะหากล้อง digital compact ไว้ใช้งานสักตัวนึงไว้เก็บภาพประทับใจเมื่อไปเที่ยวกับเพื่อนๆ หรือครอบครัวนับว่าเป็นเรื่องลำบากใจไม่ใช่น้อยเพราะปัจจุบันกล้องดิจิตอลมีมากมายร้อยพ่อพันแม่ แต่ละยี่ห้อก็มีความโดดเด่นที่แตกต่างกันไปเพื่อเจาะกลุ่มลูกค้าที่แตกต่างกัน สำหรับบทความนี้จะนำกล้องตัวหนึ่งที่อยู่ในความสนใจของผู้ใช้งานเป็นจำนวนมากอย่าง Sony Cybershot TX5 มาทำการทดสอบให้ชมกัน จะได้หายลังเลใจกันไปข้าง

Sony Cybershot TX5 เป็นกล้องดิจิตอลคอมแพ็คตัวล่าสุดจากทาง Sony ที่เปิดตัวด้วยความสามารถเด่นๆ ที่ฉีกแนวรุ่นพี่รุ่นใดๆ ก่อนหน้านี้มาก่อนคือความสามารถในการกันน้ำ กันฝุ่น กันกระแทก เรียกว่าออกแบบมาสำหรับการถ่ายภาพในทุกสภาพอากาศ ก่อนอื่นมาดูสเปคโดยรวมของตัวเครื่องกันก่อนเลย

• ชนิดกล้อง: กล้องพกพา
• ขนาด: 94 x 57 x 18 มิลลิเมตร
• ความละเอียด: 10.2 ล้านพิกเซล (3648 x 2736)
• อัตราส่วนภาพ: 4:3 (ทั่วไป), 16:9 (จอกว้าง)
• ทางยาวโฟกัส: 25mm – 112mm (4.5x)
• F-Stop: F3.5 – 6.3
• ISO: อัตโนมัติ, 125-3200
• ระยะโฟกัสใกล้สุดในโหมดปกติ: 50 เซนติเมตร
• ระยะโฟกัสใกล้สุดในโหมดมาโคร: 1 เซนติเมตร
• ความละเอียดในโหมดวิดีโอ: 1280 x 720 (30 เฟรมต่อวินาที) , 640 x 480 (30 เฟรมต่อวินาที)
• หน่วยความจำ: SD Card, Memory Stick
• จอ LCD: 3 นิ้ว (จำนวนจุดภายในหน้าจอ 230,000 จุด)

รอบๆ เครื่อง

ด้านหน้า แวววาวเป็นประกาย

เลนส์ แฟลช ไฟช่วยโฟกัส มาครบ

เริ่มกันด้วยที่ด้านหน้า สำหรับตัวที่ผมได้มาทดสอบคือสีแดง ด้านหน้ามีส่วนป้องกันที่ทำด้วยอลูมิเนียม ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของซีรี่ส์ TX มาตั้งแต่ตัวแรก เมื่อสไลด์ลงมาด้านล่างก็จะพบกับรายละเอียดของเลนส์ที่ใช้ในกล้องรุ่นนี้พิมพ์แปะไว้คือได้ชิ้นเลนส์จาก Carl Zeiss เจ้าประจำที่สามารถถ่ายในมุมกว้างได้สูงสุดที่ 25mm และสามารถซูมได้สูงสุดประมาณ 112mm (4.5X) และมีไฟแฟลช ช่องไมโครโฟน และไฟช่วยโฟกัสอยู่ด้วย

หน้าจอสั่งงานของ Sony Cybershot TX5

ด้านหลังไม่มีอะไรเลยนอกจากหน้าจอสัมผัสขนาด 3.0 นิ้วที่อยากจะสั่งงานอะไรก็จิ้มเอาได้ทันที

ด้านบนของ Sony Cybershot TX5

เมื่อพลิกมาดูด้านบนก็จะพบกับสวิทช์เปิด-ปิด ปุ่มชัตเตอร์ รวมถึงปุ่มโยกซูมเข้าซูมออก และมีปุ่มที่เอาไว้ชมภาพอยู่ใกล้ๆ กันด้วย สิ่งที่สะดุดตามีอักษรพิมพ์ไว้ตัวเบ้อเริ่มเลยว่า Waterproof 3.0m/10ft ที่เป็นจุดเด่นที่สุดของกล้องรุ่นนี้ คือสามารถกันน้ำได้ในระดับความลึก 3 เมตรนั่นเอง

ด้านล่างมาพร้อมซีลกันน้ำสำหรับช่องใส่หน่วยความจำ และพอร์ทเชื่อมต่อ

สำหรับจุดเด่นที่อยากให้ดูคือด้านล่างของตัวเครื่องครับที่เป็นฝาปิดช่องใส่แบตเตอรีและการ์ดหน่วยความจำ รุ่นนี้สามารถใส่ได้ทั้ง SD Card และ Memory Stick ใครอยากใส่แบบไหนก็ตามสบายเลย และใกล้ๆ กันจะมีฝาปิดพอร์ทเชื่อมต่อเข้ากับโทรทัศน์ด้วย (ในกล่องจะมีสายแยกต่างหากให้) ซึ่งจะถูกฝาปิดแบตฯ ทับไว้อีกครั้งหนึ่งเพื่อความแน่นหนา โดยที่ฝาทั้งสองอันนี้มีส่วนที่สำคัญมากๆ อยู่คือซีลยางกันน้ำเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำเข้ามาภายในกล้องซึ่งผู้ใช้งานอาจจะเข้าได้หากปิดฝาไม่สนิทหรือไม่ถูกต้องแล้วดันเอาไปลงน้ำ แบบนี้กล้องกลับบ้านเก่าแน่นอน

คุณภาพบอดี้

เรื่องคุณภาพการประกอบผมสำหรับกล้องที่ออกแบบมาเพื่อความ “ถึก” เรื่องนี้ผมต้องยกนิ้วให้จริงๆ ตัวบอดี้ดูแน่นไม่สั่นคลอนอะไรทั้งสิ้น หยิบจับได้อย่างมั่นใจเรียกว่ามั่นใจได้ว่ามันไม่บุบสลายง่ายๆ แน่นอน หากเผลอทำหล่นหรือนั่งทับ มั่นใจได้เลยครับท่าน (แต่ผมไม่ได้ให้เอาไปนั่งทับนะ :p)

การใช้งาน

การเปิดกล้องเพื่อใช้งานสามารถทำได้สองแบบคือเลื่อนฝาสไลด์ด้านหน้า กับกดปุ่มเปิดด้านบน แน่นอนว่าการใช้งานส่วนใหญ่คือสไลด์ฝาหน้า เพราะยังไงเราก็ต้องสไลด์อยู่ดีครับ ส่วนปุ่มด้านบนดูๆ เหมือนเหมาะกับเปิดเครื่องเพื่อทำกิจกรรมอื่นๆ เช่นการดูภาพ พวกนี้เสียมากกว่า แน่นอนว่าสไลด์มาแล้วสามารถถ่ายภาพได้ทันทีโดยใช้เวลาสตาร์ทเครื่องเพียง 2 วินาทีเท่านั้นก็สามารถถ่ายภาพได้ทันที ถือว่ารวดเร็วทีเดียวครับ

ภาพหน้าจอขณะใช้งาน

หน้าจอหลักก็จะมีส่วนที่เราใช้งานบ่อยๆ ไม่กี่เมนูดังภาพด้านบน (ในภาพเป็นโหมดถ่ายภาพทิวทัศน์) สำหรับเมนูด้านซ้ายก็จะมีลูกเล่น การเปิด-ปิดแฟลช การตั้งเวลา (สามารถตั้งให้ถ่ายตัวเองเมื่อมีใบหน้าอยู่ในกรอบได้ด้วย) การถ่ายภาพต่อเนื่อง (ได้สูงสุดสิบภาพต่อเนื่อง ส่วนความเร็วก็เลือกเอาในเมนูอีกที) เลือกขนาดภาพที่ต้องการถ่าย ส่วนด้านขวาก็จะเป็นข้อมูลต่างๆ และเมนูเลือกโหมดการถ่ายภาพ และรีวิว ตามลำดับ
การสั่งงานสำหรับกล้องตัวนี้ คือ “จิ้ม” ครับ เมนูต่างๆ ทำงานได้รวดเร็วดี อาจมีหน่วงนิ๊ดดดหน่อยๆ แต่ไม่ใช่ปัญหาอะไรครับ สำหรับผมถือว่าดูดีเลยละสำหรับเมนูกล้องดิจิตอล อักษรสวย ภาพไม่แตก น่าใช้ทีเดียว ความไวในการตอบสนองของหน้าจอก็รวดเร็วดีครับ ไม่ต้องออกแรงกดจอแรงๆ แต่อย่างใด

โหมดที่ผมคิดว่าผู้ใช้ส่วนมากใช้คือโหมดอัจฉริยะที่กล้องตัวนี้ติดมาให้เป็นค่าเริ่มต้นเลยโดยหน้าที่ของมันหลักๆ คือการใช้การคำนวณของกล้องพิจารณาเอาเองว่าสิ่งที่เราถ่ายเหมาะกับที่จะถ่ายด้วยโหมดอะไร สำหรับผมเองถือว่าโหมดนี้เป็นโหมดที่ช่วยผู้ใช้งานได้มากจริงๆ เพราะโหมดนี้เป็นโหมดที่เรียกได้ว่าเป็นแบบ full auto หน้าที่ของท่านๆ คือการเล็งไป และกดชัตเตอร์ เท่านั้นครับ ท่านก็จะได้ภาพสวยๆ กลับมาชนิดไม่ต้องปวดขมองกับการตั้งค่าของกล้อง (เว้นแต่ท่านอยากเปิดหรือปิดแฟลช อันนี้ก็จิ้มไปเปิดเองได้ตามใจชอบ) สำหรับท่านที่ดื้อ ไม่เชื่อกล้องก็สามารถปรับตั้งค่าต่างๆ ได้เองพอสมควร รวมถึงสามารถเลือกจุดโฟกัสได้ด้วย เพียงแค่ท่านจิ้มจุดที่ต้องการโฟกัสบนหน้าจอเท่านั้น!!! ลูกเล่นนี้ผมว่าสำหรับคนชอบถ่ายมาโครน่าจะถูกใจครับ ส่วนการโฟกัสของกล้องโดยรวมก็รวดเร็วดีในสภาพแสงปกติ ถึงแสงน้อยก็ยังทำได้ดีไม่วืดวาดจนน่าหงุดหงิดแต่ประการใด สำหรับท่านที่คิดว่าหน้าจอด้านบนยังดูยุ่บยับไม่เข้าใจ กล้องตัวนี้ยังมี easy mode ที่เป็นโหมดง่ายสุดๆ สมชื่อ โหมดนี้ตัวหนังสือจะใหญ่ขึ้นเพื่อให้อ่านง่าย และตัดลูกเล่นที่ซับซ้อนออกไปหมด เหมาะสำหรับผู้ใหญ่หรือเด็กๆ ที่ไม่อาจจะไม่ค่อยได้ติดตามเทคโนโลยีและอยากได้อะไรที่เข้าใจง่ายๆ ใช้งานได้ง่ายขึ้นครับ

นอกจากนี้ยังมีโหมดที่น่าสนใจอีกตัวนึงคือโหมด HDR (High Dynamic Range) ที่กล้องใหม่ๆ แทบทุกรุ่นมีโหมดนี้ติดมาให้ ก่อนอื่นเกริ่นกันก่อนว่า HDR คือการถ่ายภาพที่เก็บรายละเอียดทั้งส่วนสว่างและส่วนมืดมาทั้งหมด โดยใช้หลักการนำภาพสองภาพที่มีความสว่างต่างกันเข้ามารวมกัน สำหรับโหมดนี้ถือว่าใช้งานได้ดีและสะดวกสำหรับคนรักภาพสไตล์นี้ครับ โปรเซสให้เสร็จสรรพภายในกล้อง รวดเร็วดีมิใช่เล่น

อีกโหมดที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ Sweep Panorama ที่เป็นเอกลักษณ์ของ Cybershot มาหลายรุ่นแล้ว โหมดนี้เป็นโหมดพาโนรามาที่ใช้งานง่ายจริงๆ หรือจะเรียกว่าง่ายที่สุดตั้งแต่ผมถ่ายภาพพาโนรามาเลยทีเดียว หน้าที่ของท่านในการที่จะได้ภาพพาโนรามาสักภาพคือ ปรับไปที่โหมดนี้ กดชัตเตอร์ แล้วลากมือไปด้านขวาช้าๆ แค่นั้นครับ แล้วท่านจะได้ภาพพาโนรามาสมใจอยาก ไม่ต้องเล็งให้ตรงกรอบ หรือไปต่อในโปรแกรมแต่งภาพให้ปวดขมองและเสียเวลา

ต่อกันด้วยเรื่องโหมดถ่ายวิดีโอ โหมดที่น่าสนใจอีกโหมดนึง กล้องตัวนี้สามารถถ่ายได้ในความละเอียดที่ 1280 x 720 ที่ 30 เฟรมต่อวินาที สามารถซูมเข้าซูมออกระหว่างถ่ายวิดีโอได้ด้วยครับ เรื่องคุณภาพเดี๋ยวผมจะแจงให้อ่านกันในภายหลัง

คุณสมบัติในการกันน้ำ

หนึ่งในคุณสมบัติสี่อย่าง (อีกสามอย่างคือ กันฝุ่น กันกระแทก กันความเย็น) ที่ทุกคนอยากทราบ ว่าทำงานได้ดีรึเปล่า ผมได้เอากล้องลงไปเล่นน้ำกับเขาด้วย ก่อนลงก็เช็คให้แน่นอนก่อนว่าปิดฝาใส่แบตฯแน่นดีแล้ว (หากปิดไม่แน่น เวลาเปิดเครื่องจะมีข้อความเตือนให้ทราบ) หลังจากนั้นก็เอาลงน้ำได้เลย ผมบอกได้คร่าวๆ ว่ากล้องตัวนี้เหมาะกับคนที่อยากถ่ายภาพใต้น้ำในระดับที่ไม่ลึกมาก ตามสเปคคือได้ 3 เมตรต่อเนื่องเป็นเวลา 60 นาที ก็ถือว่าทำงานได้ดีครับ ได้ประสบการณ์การถ่ายภาพไปอีกแบบที่กล้องส่วนมากให้ไม่ได้ครับ แถมไม่ต้องซื้อเฮาส์ซิ่งกันน้ำที่มีราคาแพงด้วย ส่วนเรื่องกันฝุ่นกันกระแทกตามสเปคคือหล่นได้ไม่เกิน 1.5 เมตร ผมเองก็คงทดสอบให้ไม่ได้นะครับเรื่องพวกนี้ (ยกเว้นทางนู้นจะให้ผมมายำสักเครื่อง :p) แต่ดูจากบอดี้ มั่นใจได้ว่า “ถึก” แน่นอน

คุณภาพไฟล์

เมื่อเทียบกับคุณภาพกับกล้องคอมแพ็คด้วยกัน รุ่นนี้ต้องบอกว่าทำได้ดีพอสมควร แสงแรงๆ นี่ภาพจัดว่าสวยเลยไม่ต้องห่วงอะไร เรื่องที่น่าจะสนใจกันมากก็คือการถ่ายภาพในที่แสงน้อยๆ เสียมากกว่า สำหรับกล้องรุ่นนี้สามารถเร่ง ISO ได้สูงสุดที่ 3200 แต่ภาพที่ผมให้คุณภาพอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้คือที่ระดับ ISO 1600 ครับ สำหรับพลังของเซ็นเซอร์ Exmor R ในรุ่นนี้ก็ถือว่าช่วยลด noise ได้ไม่น้อยเมื่อเทียบกับกล้องระดับเดียวกัน

เรื่องของวิดีโอ ผมทดสอบถ่ายที่ความละเอียดระดับ 720p ไมค์ก็ถือว่าดูดเสียงได้ดี เรียกว่าพูดเบาๆ ก็ได้ยินอยู่ บิตเรตของวิดีโอเฉลี่ยๆ แล้วอยู่ที่ 9.1 Mbps ถือว่าเยอะเหลือเฟือครับ เรื่องเสียงก็มาแบบโมโน บิตเรตที่ 64k ครับ

ระยะเวลาการใช้งาน

ผมจับกล้องตัวนี้ไปออกทริปวันนึงเต็มๆ ผมกดไปประมาณสองร้อยภาพ ใช้แฟลชบ้างบางส่วน (ไม่ถึงสิบห้ารูป) แถมถ่ายวิดีโอมาอีกหกนาที ก่อนปิดกล้องแบตฯเหลืออยู่ประมาณหนึ่งขีดครับ ซึ่งถ้าถ่ายไปต่อก็คงน่าจะได้เท่ากับที่กล้องแจ้งไว้ในคู่มือ (250 ภาพ)

ขนาดไฟล์

รูปภาพส่วนมากที่ผมถ่ายมาจะมีขนาดที่แกว่งไปมาตามแต่รายละเอียดของภาพ แต่ส่วนมากจะอยู่ที่ประมาณ 3 – 5mb ไม่เกินนี้ ผมใส่การ์ด 4GB ไปด้วยก็จะเก็บได้ประมาณเกือบห้าร้อยภาพโดยเฉลี่ย ส่วนวิดีโอจะถ่ายได้ประมาณ 56 นาที ผมปัดให้แบบกลมๆ คือหากถ่ายวิดีโอด้วยกล้องตัวนี้หนึ่งนาที จะกินพื้นที่ไปประมาณ 60 MB เฉลี่ยอยู่ที่ 1 วินาทีต่อ 1 MB นั่นแล

ภาพตัวอย่าง

25mm @ 1/640s, F4.5, ISO 125

45mm @ 1/6s , F4.0, ISO 1600

บทสรุป

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผมได้ทดสอบกล้องตัวนี้ถือว่าประทับใจตั้งแต่คุณภาพการประกอบ คุณสมบัติการกันน้ำที่ใช้ได้จริงและมีประสิทธิภาพ วัสดุบอดี้ที่มีคุณภาพสูง การใช้งานที่เรียกว่าง่ายดายมาก โหมดเดียวเที่ยวทั่วไทยได้สบายๆ รูปแบบเมนูที่อ่านง่ายและใช้งานได้สะดวกและรวดเร็วดี สำหรับผู้ที่มองหากล้องดีๆ สักตัวที่จะทำหน้าที่เก็บภาพประทับใจต่างๆ และดูถึกและทน Sony Cybershot TX5 เป็นอีกหนึ่งตัวเลือกที่ไม่ควรมองข้ามเป็นอย่างยิ่งครับ

ประทับใจ

• คุณภาพบอดี้และการประกอบ
• เล็ก และบาง
• ถึก ทนไม้ทนมือ (ตรงนี้ผมชอบจริงๆ นะเออ)
• กันน้ำ กันฝุ่น กันกระแทก
• ภาพสวย
• ใช้งานง่ายดั่งปอกกล้วย
• โหมดพาโนรามา ใช้งานง่ายมากๆ ขอบอก (แค่ลากมือ)

ข้อสังเกต

• ไม่มีสายคล้องคอเวลาถ่ายภาพใต้น้ำ
• หน้าจอด้านหลังพลาสติกมันวาว เป็นรอยนิ้วมือได้ง่าย
• ขณะใช้งานนิ้วอาจเผลอไปโดนหน้าจอสั่งงานได้บางโอกาส