รูปภาพที่ออกมาจากกล้องรุ่นใหม่ๆ จะว่าใหญ่ก็ใหญ่แล้ว แต่จะเป็นอย่างไรกันละหากภาพที่เราอยากจะดูมีขนาดถึงระดับ gigapixel ซึ่ง gigapixel นี่ถือว่าเป็นรูปแบบของการโปรเซสภาพในรูปแบบหนึ่ง ที่นำรูปภาพเล็กๆ จำนวนมากเข้ามารวมกัน และนี่คือสถิติใหม่ของภาพที่ใหญ่ที่สุดในโลกครับ โดยมีขนาดสูงถึง 26 gigapixel ถูกถ่ายในเมือง Dresden ประเทศเยอรมันนี ซึ่งสถิติใหม่นี้ถือว่าทำได้สูงกว่าของเก่าที่ถ่ายในอุทยานแห่งชาติ Yoshimite ประเทศสหรัฐอเมริกา แบบชนิดขาดลอย

สำหรับเทคนิคการถ่ายภาพนี้ ผู้ถ่ายคือบริษัท A.F.B. media ของประเทศเยอรมันนีได้ใช้กล้อง Canon EOS 5D Mark II พร้อมเลนส์เทเลโฟโต้ขนาด 400 มิลลิเมตรถ่ายภาพจากบนดาดฟ้าโดยใช้อุปกรณ์พิเศษคล้ายหุ่นยนต์ในการขยับกล้อง ซึ่งจำนวนภาพทั้งหมดคือ 1653 ภาพ (แต่ละภาพขนาด 21.4 ล้านพิกเซล) ใช้เวลาในการถ่ายภาพเกือบสี่ชั่วโมง หลังจากนั้นก็นำภาพทั้งหมดมาทำการรวมภายในคอมพิวเตอร์สเปคแรม 48 กิ๊กกะไบต์และซีพียู 16 หัว ซึ่งคอมพิวเตอร์นั้นจะต้องประมวลภาพ raw ที่ถ่ายมาทั้งหมดขนาดก็รวมๆ ประมาณ 102 กิ๊กกะไบต์ โดยใช้เวลาในการโปรเซสรวมแล้วทั้งสิ้น 94 ชั่วโมงจึงจะเสร็จการโปรเซส

ภาพที่เสร็จสมบูรณ์นั้นมีขนาดอยู่ที่ 297,500 * 87,500 พิกเซล แน่นอนว่าสามารถซูมได้ถึงระดับแทบจะรูขุมขนของภาพ ใครสนใจเข้าไปชมได้จากลิงก์ด้านล่างครับ

- 26 gigapixels image taken in Dresden, Germany (new world record)

หลากหลายคนคงจะมึนงง กับสารพัดวิธีการย่อรูปใน Photoshop เนื่องจากมีหลายหลายวิธีเหลือเกินในการย่อภาพ ในตอนนี้ผมจะนำวิธีการย่อรูปในแบบลักษณะหนึ่งมาเปรียบเทียบให้ดูกันครับ นั่นก็คือการย่อรูปโดยใช้คำสั่ง Image Size (CTRL + I) ใน Photoshop นั่นเอง แต่ว่า! มีสิ่งที่ควรคำนึงเพิ่มเติมด้วย ลองดูหน้าต่างด้านล่างครับ

ลองดูในหัวข้อการ resampling ด้านล่าง จะมีออพชั่นให้เลือกทั้งหมดสี่ตัว ซึ่งค่าเดิมๆ มันจะตั้งไว้ที่ Bicubic ด้านท้ายมีวงเล็บบอกไว้ว่า best for smooth gradients หมายความว่ามันเหมาะสำหรับการใช้งานกับภาพประเภทที่มีการไล่สีจากสีหนึ่งไปอีกสีหนึ่ง แต่ผมเอามาย่อรูปถ่าย ซึ่งวิธีการที่ผมแนะนำคือเลือกการย่อแบบ Bicubic Sharper วิธีการนี้จะเป็นการย่อหนึ่งครั้ง แล้วตัวโปรแกรมก็จะ sharpen ให้โดยอัตโนมัติอีกหนึ่งครั้งครับ สำหรับผมถือว่าเป็นวิธีการที่เหมาะสมที่สุด

แต่มันก็มีข้อแม้อยู่เหมือนกันนะครับ การย่อแบบ Bicubic Sharper นี่จะไม่ได้ Sharpen คืนให้ตามอัตราส่วนที่เราย่อรูปไป อย่างเช่นหากเราย่อจาก 3000*2000 pixel เหลือแค่ 1500*1000 pixel ภายในแค่ครั้งเดียว มันจะไม่ได้ sharpen ให้มากขึ้นตามที่เราย่อไป ซึ่งก็หมายความว่าการ sharpen ของตัวโปรแกรมนี่จะเป็นค่าคงที่ค่าหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ ลองดูการเปรียบเทียบได้จากด้านล่างเลยครับ

ภาพนี้ย่อด้วยวิธีการแบบ bicubic sharper จำนวน 3 ครั้ง (ผมย่อประมาณครั้งละ 1000 pixel)

ส่วนภาพนี้ย่อด้วยคำสั่ง bicubic sharper เป็นจำนวน 7 ครั้ง (ครั้งละประมาณ 500 pixel)

หากสังเกตดีๆ จะมองเห็นความแตกต่างของสองภาพนี้ในด้านความคมชัดครับ ภาพด้านล่างจะคมกว่านิดหน่อย ซึ่งการย่อแบบนี้ผมแนะนำให้ย่อประมาณ 4-5 ครั้ง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับภาพที่เราเอามาย่อด้วย หากย่อมากจนเกิด halo effect เกินงามก็ถือว่าต้องปรับเปลี่ยนกันครับ

จริงๆ วิธีนี้เป็นหนึ่งวิธีสำหรับคนที่ขี้เกียจมาย่อแล้ว USM (Unsharp Mask) อีกรอบนึง ก็ใช้วิธีการย่อแบบนี้ได้เลย ก็จะได้ความคมในระดับนึงครับ วิธีการย่อแบบไหนที่เหมาะสม ก็ขึ้นอยู่กับคุณๆ แล้วละครับ แต่สำหรับผมแล้วผมจะย่อแบบนี้เป็นหลัก ผมเห็นหลายคนใช้วิธีการย่อแบบ Bicubic ธรรมดา แล้ว USM ทีหลังก็มีครับ ลองหาวิธีที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคุณดูครับ

บทความนี้เป็นบทความที่ผมตั้งใจจะให้มันเป็นซีรี่ส์ยาวๆ เหมือนกับว่าผมอยากจะเขียนอะไรก็เขียน (เอาแต่ใจจริงๆ -*-) เนื่องจากหมวดเทคนิคการถ่ายภาพมันนิ่งมานานแล้ว อีกอย่างเป็นการทวนความจำของผมไปในตัวด้วย ^^

เดี๋ยวนี้กล้องดิจิตอลหลายๆ รุ่นจะรองรับการเซฟภาพด้วยฟอร์แมตคือ jpeg ซึ่งจะมีให้เลือกปรับในกล้องกันหลายความละเอียด ตั้งแต่แบบเล็กสุดๆ จนถึงขนาดสูงสุดที่กล้องจะมีให้ และจะมีไฟล์อีกประเภทหนึ่งคือฟอร์แมต raw ที่กล้องรุ่นใหม่ๆ จะมีให้เลือกปรับ โดยเฉพาะกล้อง DSLR รุ่นแรกๆ จนถึงปัจจุบัน รวมถึงกล้อง compact รุ่นใหม่ๆ ในปัจจุบันก็จะมีให้ปรับด้วย

แม้แต่กล้อง compact รุ่นใหม่ๆ ก็รองรับ raw file

raw แค่ดูจากชื่อก็รู้กันอยู่แล้ว แปลกันห้วนๆ ก็แปลว่าดิบนั่นละ ซึ่งไฟล์ประเภทนี้ก็คือไฟล์ดิบจริงๆ ที่ได้มาจากเซ็นเซอร์ของกล้องโดยตรงโดยไม่ผ่านกระบวนการประมวลผลของกล้องมาก่อนเหมือนไฟล์ jpeg คือได้จากเซ็นเซอร์มายังไงก็เซฟลงเมมโมรี่การ์ดไปเลย

นอกจากนี้ไฟล์ raw ยังเป็นไฟล์ประเภท lossless ที่แทบไม่สูญเสียข้อมูลในการบีบอัดเลย ต่างจาก jpeg ที่จะเป็นไฟล์ประเภท lossy ที่มีการลดทอนข้อมูลบางส่วนของไฟล์ออก เพื่อที่ขนาดของไฟล์นั้นจะได้ลดลง ซึ่งกระบวนการผมคงไม่กล่าวถึงในบทความนี้

ส่วนตัวแล้วผมเล่นกล้อง DSLR มาปีกว่าๆ ผมถ่ายรูปด้วยไฟล์ raw มาแทบจะตลอด (ตอนผมซื้อกล้องมาใหม่ๆ เมมโมรี่อาจจะไม่พอ สมัยนั้นอาจจะยังถ่าย jpeg อยู่) เหตุผลที่ผมใช้ฟอร์แมตนี้ก็คือมันมีข้อดีหลายอย่างเฉกเช่น

• ไฟล์ raw เป็นไฟล์ดิบที่เราต้องนำมาโปรเซสอีกครั้ง เปรียบเหมือนดั่งพวกฟิล์มเนกาทีฟ ที่เราต้องนำมันไปล้างเสียก่อนถึงจะได้รูปตามที่ต้องการ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับ raw ที่ผมเรียกว่ามันเป็นฟิล์มเนกาทีฟในยุคดิจิตอล
• เหตุผลเนื่องจากข้อแรก ฉะนั้นข้อมูลจะได้ตรงตามต้นฉบับทุกประการ ไม่ถูกกล้องปรุงเสริมแต่งให้เสียความละเอียดออกไป ถึงแม้ว่าจะปฏิเสธกันไม่ได้ว่ากล้องเดี๋ยวนี้มีความสามารถในการประมวลผลไฟล์ jpeg ได้ดีมาก แต่ผมว่ายังไงมันก็มีส่วนที่หายไปอยู่ดีนั่นละ
• ไฟล์ raw มี dynamic range ที่ดีกว่าเนื่องจากรองรับความแตกต่างของสีได้มากถึง 12-14 บิท (ขึ้นอยู่กับเซ็นเซอร์กล้อง) ต่างจากไฟล์ jpeg ที่รองรับเพียง 8 บิท ซึ่งระดับความสว่างที่รองรับนี่ถือว่าต่างกันเยอะเลยครับ ระหว่าง 256 ระดับและ 4096, 16384
• ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่อง white balance ในการถ่ายภาพ เพราะเราสามารถปรับแต่งอุณหภูมิสีได้ภายในตัวโปรแกรมครับ ฉะนั้นที่กล้องผมปรับ auto ไว้ตลอดโดยแทบไม่ต้องไปกังวลเรื่องนี้
• สืบเนื่องจากความยืดหยุ่นของไฟล์ ทำให้เราสามารถแก้ตัวได้หากเราถ่ายพลาดเช่นแสงอันเดอร์หรือโอเวอร์เกินไป เราสามารถดึงแสงกลับมาได้พอสมควรโดยที่ภาพไม่สูญเสียรายละเอียดมากนัก เท่าที่ผมดูนี่ดึงกลับมาแบบเซฟๆ ก็ได้ประมาณสองสตอปเลย แต่ถ้าอันไหนพลาดเกิน (โอเวอร์จัด) ก็ทำใจกับรูปเสียหน่อยละกัน แต่ยังไงดีกว่าเอาไฟล์ JPEG มาปรับแน่นอนครับพี่น้อง
• คุณภาพของไฟล์ raw ขึ้นอยู่กับโปรแกรมที่นำมาโปรเซสด้วย ซึ่งปัจจุบันโปรแกรมแต่งรูปหลายๆ ตัวนั้นมีการพัฒนาอัลกอริทึมให้โปรเซสไฟล์ raw ได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ส่วนนึงก็เพราะคอมพิวเตอร์ปัจจุบันประสิทธิภาพสูงจึงสามารถโปรเซสได้เร็วขึ้นและเอื้อต่อการโปรเซสที่สลับซับซ้อนกว่าเดิม หมายความว่ารูปแห่งความประทับใจที่เก็บไว้จะยังคงสามารถพัฒนาขึ้นได้เรื่อยๆ ตามความสามารถของโปรแกรมครับ เพราะเหมือนเราเอาฟิล์มมาล้างกับน้ำยาที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

raw file ปรับแต่งรูปได้ค่อนข้างยืดหยุ่นพอสมควร

แต่บนข้อดีเยอะแยะเช่นนั้น ใช่ว่าจะไม่มีข้อเสียครับ ข้อเสียที่ผมสังเกตได้เลยคือ

• ไฟล์ใหญ่มากกกก ขนาดจะใหญ่กว่า jpeg สามเท่าเห็นจะได้ ฉะนั้นเราต้องมีพื้นที่ในการเก็บทั้งในเมมโมรี่ และคอมพิวเตอร์พอสมควร แต่จะไปกลัวอะไรละครับ ปัจจุบันราคาถูกลงมาก เมมโมรี่แปดกิ๊กราคาไม่เกินเจ็ดร้อยบาท สามารถเก็บภาพ raw ได้ประมาณห้าร้อยภาพ
• ด้วยขนาดที่ใหญ่ ทำให้การเก็บรูปลงเมมโมรี่ทำได้ช้าลง หมายความว่าบัฟเฟอร์ของกล้องก็จะเต็มเร็วขึ้น ทำให้เราถ่ายภาพต่อเนื่องได้น้อยลง เป็นปัญหาใหญ่สำหรับกล้องรุ่นเก่าๆ หรือการถ่ายงานอีเว้นต์ที่รัวยิกๆ มันจะเซฟลงเมมไม่ทันครับ
• ต้องนำมาโปรเซสทุกครั้งก่อนที่จะนำไปแจกจ่ายหรืออัพลงเว็บ หากผมจะแจกไฟล์ให้เพื่อนหรือคนอื่นๆ ผมไม่สามารถแจกได้ทันที จำเป็นที่จะต้องโปรเซสก่อน แต่วิธีแก้ก็ง่ายๆ คือไปปรับให้เซฟสองฟอร์แมตลงไปพร้อมกันเสียเลยก็สิ้นเรื่อง
• ยังไม่เป็นมาตรฐานกลางเท่าที่ควร เพราะปัจจุบันจริงๆ มีนามสกุลที่กำลังอยู่ในกระบวนการยกเป็นมาตรฐานอยู่ก็คือ .dng (digital negative) ของทาง Adobe นั่นเอง แต่กล้องหลายๆ ค่าย โดยเฉพาะค่ายใหญ่อย่าง Nikon, Canon ก็ยังไม่ลงมาเล่นเช่นเดิม ยังคงใช้ฟอร์แมตของตนเองต่อไป แต่ก็ไม่แน่หากอนาคตของ .dng ไปได้สวย ก็จะทำให้ raw format มีความเป็นมาตรฐานและพัฒนาไปได้รวดเร็วกว่าเดิมครับ

ฉะนั้นความคิดเห็นของผมเองผมจึงถ่าย RAW มาแทบจะตลอดเวลาด้วยเหตุผลข้างต้น ส่วนนึงคือผมไม่ได้ซีเรียสในด้านการโปรเซสภาพอยู่แล้วละครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ถึงแม้ว่า raw จะทำให้เรามีความยืดหยุ่นในการปรับแต่งมากขึ้น แต่สุดท้ายแล้ววิธีที่ดีที่สุดคือการใส่ใจตั้งแต่การกดชัตเตอร์ครับ เพราะถึงแม้ว่าบางอย่างจะมาแก้ไขได้ภายหลัง แต่พวกการจัดองค์ประกอบนี่พลาดแล้วพลาดเลยนะครับพี่น้อง